tag:blogger.com,1999:blog-325548452012-01-06T19:05:59.661+02:00Είμαι κουμάσι και θα προσπαθήσω να το αποδείξω...Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.comBlogger331100tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-63614503121067943982011-04-15T11:10:00.000+03:002011-04-15T11:10:09.712+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br />Ανάποδος. Αυτό είμαι.<br /><br />Γιατί βλέπω τη μηλιά να πέφτει κάτω απ'το μήλο,<br />γιατί το μυαλό βασανίζει τις σκέψεις μου,<br />γιατί όταν βλέπω κάτι με διαφορετικό τρόπο,<br />δεν πιστεύω ότι βλέπω κάτι διαφορετικό...<br /><br />Έτσι αρχίζουνε όλα, έτσι δεν είναι;<br />Μια απότομη στροφή του μυαλού<br />από ένα δυνατό χαστούκι<br />κι ο κόσμος ξαφνικά μια σβούρα.<br />Με τα χρώματα να γίνονται ένα.<br />Με τις τόσες του ρωγμές να σβήνουν στις στροφές.<br />Κόσμος λείος κι εσύ ξαφνικά λεία του κόσμου.<br />Έτσι δεν είναι;<br />Κι ίσως έτσι δεν είναι.<br />Μα έτσι σίγουρα αρχίζουν όλα.<br />Γιατί δεν γίνεται να υπάρξει μια αρχή<br />πριν τουλάχιστον υπάρξει ένα τέλος.<br /><br />Μ'αρέσει ο απόηχος του παρελθόντος μου.<br />Γιατί δεν έμαθα τίποτε απ'αυτόν.<br />Δεν καταδέχτηκα.<br />Εγώ είμαι και τα λάθη μου.<br />Κι όταν είμαι λάθος,<br />τότε ορθώς πράττω λανθασμένα.<br />Δεν είναι δύσκολο,<br />αλλά μας είναι δύσκολο<br />να δεχθούμε κάτι τόσο απλοϊκό.<br /><br />Το ότι θυμάμαι.<br />Ναι.<br />Αυτό είναι το πρόβλημα.<br />Γιατί δεν θέλω να θυμάμαι<br />όλα αυτά που κάποτε ήθελα.<br />Δεν είναι ότι δεν έχει νόημα.<br /><br />Όλα έχουν.<br /><br />Είναι που επαναπροσδιορίζονται αξίες<br />την ίδια στιγμή που γνωρίζεις <br />πως όλα είναι αόριστα.<br />Πως ορισμοί και διαχωρισμοί είναι πλασματικοί,<br />παράγουν ψευδαισθήσεις.<br />Χρήσιμοι βέβαια για μια επικοινωνία<br />που ήταν εξαρχής καταδικασμένη<br />στην ατέλεια,<br />αλλά τίποτε άλλο.<br /><br />Μια ακόμη ατέλεια.<br /><br />Τώρα πια πάντως,<br />"Τυχερός" ο προάγων<br />τον παράγοντα "Τύχη".<br />Εκεί φτάσαμε.<br />Από εαυτός των "θεών" μας,<br />θεοί του εαυτού μας.<br /><br />Και φυσικά αναρωτιέμαι.<br /><br />Αν όλος ο κόσμος είναι στο μυαλό μου,<br />τι θα μπορούσε τελικά να μου αποδείξει,<br />ή έστω να με πείσει πως υπάρχω;<br />Πως υπήρξα;<br /><br />Αφουγκραστείτε. "Είμαι".<br />Τι όμορφη λέξη ρε Κόσμε. Μαγική.<br />Σαν παραμύθι.<br />Τί όμορφη λέξη.<br />Πόσο "τυχεροί" είμαστε όλοι...<br />Μέχρι να σβήσουνε τα φώτα<br />και να φύγουν οι σκιές απ' το σεντόνι.<br /><br />Ανάποδος. Αυτό είμουν.<br />Κι όταν ο κόσμος όλος θα είναι στο μυαλό μου<br />αναρωτιέμαι...<br />ποιός θα με πείσει πως ποτέ υπήρξα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-6361450312106794398?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-46369637444916140132010-08-30T15:41:00.002+03:002010-08-30T15:43:49.850+03:00Εκεί πίσω νοσταλγία ψευδαισθήσεων.. δηλαδή να αναπολώ αυτό που δεν θυμάμαι ακριβώς... Το ξέρω και χαμογελώ γι'αυτό... κι ευχαριστώ που είναι έτσι.<br /><br />Σταματά λοιπόν κανείς τις προσευχές, όταν μέσα του σβήνει κάθε δέος.&nbsp; Όταν όλα εξηγούνται ή έχουν απόλυτα λογική εξήγηση κι ας είναι ανέφικτη προσωρινά ή μη. Έτσι ακόμα κι αν αναρωτιέται κάποιες φορές, ξέρει πως κάθε απάντηση θα είναι άνευ σημασίας. Παραιτείται κάποτε τελικά και κρεμιέται νεκρός στα τεντωμένα αόρατα νήματα. Ένα ακόμη άψυχο κορμί -ανάμεσα- στις έμψυχες μαριονέτες. Δεν έχει σημασία. Κι αν δεν του την δώσουμε, δεν θα την αποκτήσει ποτέ.<br /><br />Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η ύπαρξή μας, όπως και η τυχόν ύπαρξη παρόμοιων, με τον άνθρωπο, όντων, κατά βάθος σημαίνει ότι το σύμπαν βρήκε τρόπο να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του. Την ύπαρξή του. Δεν είναι και λίγο αν το καλοσκεφτεί κανείς... γιατί τι νόημα έχει η ύπαρξη, το οτιδήποτε, αν τίποτε δεν δύναται να την αντιληφθεί κάποια στιγμή... έστω για μια στιγμή.<br /><br /><br />Μια μαζική συνειδητοποίηση ότι αυτή η διάρκεια που ονομάζεται "ζωή" είναι η μοναδική ευκαιρία να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε (εν ζωή) το οτιδήποτε... ίσως να μας έσωζε. Ίσως να ήταν αρκετή για να σταματήσουμε το οτιδήποτε ανόητο κάνουμε κι απλά να απομείνουμε να κοιτάζουμε, ακούμε, οσφραίνουμε, γευόμαστε, αγγίζουμε, σκεφτόμαστε, ονειρευόμαστε και φανταζόμαστε, προσπαθώντας<br />παράλληλα σε αυτό το παραλήρημα του απόλυτου σεβασμού, να μην τα στερήσουμε όλα αυτά από κανέναν άλλο συνειδητοποιημένα έμβιο (που αντιλαμβάνεται την ύπαρξή του) οργανισμό. Γιατί δεν θα του δοθεί δεύτερη ευκαιρία... όπως ακριβώς δεν θα μας δοθεί. Κι αυτό θα έπρεπε να είναι αρκετό.<br />Θα έπρεπε να έπρεπε να είναι....<br /><br />Μια μαζική συνειδητοποίηση. Και πόσο αστεία ανέφικτο καταντά να ακούγεται. Σχεδόν ανόητο...<br /><br /><br />Καλό μας χειμώνα<br /><br />Απόμακρος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-4636963744491614013?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-42650336869004699572009-06-29T17:14:00.002+03:002009-06-29T17:24:10.804+03:00Στην καθημερινή ζωή επιβάλλαμε την ανύπαρκτη απλότητα και διάφορες έννοιες όπως πχ "κοινή λογική", χαράζοντας οικουμενικές γραμμές λειτουργίας και παρουσιάζοντάς τις ως "εγχειρίδια ορθής(;) αντίληψης επί των πραγμάτων κι αντίστοιχης χρήσης αυτών".<br /><br />Αποδεχτήκαμε λοιπόν από μικρή ηλικία τις δήθεν εξηγήσεις για τα πάντα, "δήθεν" γιατί είναι ημιαληθείς και βασισμένες σε μερική αντίληψη ή αν θέλετε σε αντιληπτές Γενικότητες, χωρίς να (μπορούμε να) γνωρίζουμε τις άπειρες λεπτομέρειες, δηλαδή τα δεδομένα, παρά μόνο λίγες συνιστώσες, λησμονώντας μια από τις μεγαλύτερες και μάλιστα αιώνες πριν διατυπωμένη, Σωκρατική "αλήθεια" περί ανύπαρκτης ουσιαστικής γνώσης, πιθανότατα για λόγους αυτοάμυνας, για να διαφυλάξουμε δηλαδή την τεράστια τσιχλόφουσκα ιδέας που αναπτύξαμε για το είδος μας.<br />Έναν δηλαδή έξυπνο τρόπο για να μασάμε και αναμασάμε γεύσεις νοήματος, γεύσεις που εξυπηρετούν την (τάση για) επιβίωση και μακροζωία μιας ανθρωπότητας που προς το παρόν δεν την αξίζει, αφού το Νόημα, μαζί με την Ελπίδα και μια-δυό ακόμα έννοιες όπως Άγνοια και Πίστη, αποτελούν τις μοναδικές ίσως "καύσιμες ύλες" της διαμορφωμένης μέχρι στιγμής ως «ψυχαναγκαστική» επιβίωσής μας, με το χαοτικό, σε δυνατότητες, πνεύμα μας σε ατέρμονο (ελπίζω φαινομενικά) λήθαργο...<br /><br />εκεί λοιπόν, στην καθημερινή ζωή, το απόλυτα περίπλοκο κι ανέγγιχτο (από τον άνθρωπο) της όποιας εξήγησης, θεωρείται παρανοϊκή θέση, σοφιστεία, μηδενισμός, κυνισμός, αντικοινωνικότητα, παραλογισμός, ακόμα και ψύχωση ή έστω το αποτέλεσμα μιας άκρως ατομικιστικής αντίληψης...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-4265033686900469957?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-10967088320321806842008-04-03T17:47:00.003+03:002008-04-04T08:55:05.656+03:00<em>Αναμονή (Β')</em><br /><br />Ξοδεύομαι<br />σα κύμα σε ακτή<br />σε στασιμότητα<br />ματιά αγέρωχη<br />κι εικόνα σαθρή<br />ασπρόμαυρη<br />κι υπέροχη<br />Ξοδεύομαι<br />όπως κάθε φωνή<br />που βρίσκει τοίχο<br />και τσακίζεται<br />δίχως δήθεν ήχος<br />ν' ακουστεί<br /><br />Πες μου τώρα<br />πως κύλισε η μέρα<br />δίχως ν'αφήσει<br />πίσω της γραμμές<br />πως σβήσανε<br />φλόγες μεγάλες<br />και κατάκοιτες μείναν<br />οι φωτιές<br />χωρίς ούτε μια μπόρα<br />Πες μου τώρα<br />τι περιμένεις<br />μ' ενέσεις ζωής<br />τις συναινέσεις<br />ξέρεις...<br />ακούγεσαι μονάχα<br />όταν σωπαίνεις<br /><br />Εαρινή παραφωνία<br />ήρθε η ώρα<br />παντού τριγύρω<br />χορός και τραγούδια<br />γλέντια γέλια θυσίες<br />δεκάδες Τειρεσίες<br />που ρίχνοντας κρασί<br />στο χώμα<br />νομίζουνε ξέρουνε<br />που μένεις<br />Πήγες επίτηδες εκεί<br />και περιμένεις<br />τη πόρτα κοιτώντας<br />χαμογελώντας<br />ακουμπώντας την πλάτη<br />σ'εκείνον τον πίνακα<br />π' ακόμη νομίζουν<br />απεικόνιζε κάτι<br /><br />και περιμένεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-1096708832032180684?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-80310035002130645932008-02-24T03:59:00.003+02:002008-02-24T04:36:07.455+02:00Πέρασα πολύ ωραία απόψε. Μόλις γύρισα από την "Ακτή Πειραιώς". Η βραδιά είχε πολύ γέλιο ελέω Ζουγανέλη κυρίως αλλά και οι υπόλοιποι ήταν φανταστικοί.<br /><br />Για μένα όμως ήταν και μια συζήτηση με τον εαυτό μου. Πως γίνεται αυτό; Και όμως γίνεται. Όταν ακούς όλα αυτά τα τραγούδια που το καθένα μιλάει ξεχωριστά στην καρδιά σου, γίνεται. Θυμήθηκα πολλά πράγματα απόψε. Θυμήθηκα την Θεσσαλονίκη, τις συναυλίες που πηγαίναμε όταν ήμασταν μικρότεροι, τον έρωτά μας, τις συζητήσεις για τον Μαρξ, φίλους παλιούς και ξεχασμένους.<br /><br />Συλλογίστηκα κιόλας...Μα καλά τα τραγούδια μπορούν να μιλάνε στην ψυχή μας τόσο πολύ; Να μας θυμίζουν τι έχουμε χάσει; Να μας δείχνουν πως πρέπει να είμαστε, πώς πρέπει να γίνουμε, που πρέπει να φθάσουμε; Σχεδόν βούρκωνα όταν τα άκουγα γιατί καταλάβαινα πως τα πράγματα δεν πάνε καλά! Καθόλου καλά! Έχουμε ξεχάσει ποιοί είμαστε. Έχουμε χάσει την ουσία της ζωής; Έχουμε γίνει ίδιοι με τους άλλους; Πρέπει τα τραγούδια να είναι αυτά που μας ξυπνάνε;<br /><br />Κάθε τραγούδι μιλάει διαφορετικά στη ψυχή του καθενός.<br /><br />Αλλά στίχοι όπως "στα τριάντα ήσουν άνετος και ωραίος και στα σαρανταπέντε το παίζεις πατριάρχης" είναι γροθιά στο στομάχι.<br />Πρέπει να σκοτώσουμε τον πατριάρχη, τον δικαστή. Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι ψυχές που έχουμε μπροστά μας και στέκονται ακούνητες όταν θυμώνουμε, πληγώνονται αφάνταστα. Μπορεί αύριο να μη μας συγχωρήσουν.<br /><br />Στίχοι όπως το "για το καλό μου" θυμίζουν ότι οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί και τώρα είμαστε πλέον εμείς αυτοί που λέμε στους άλλους τη φράση αυτή. Δεν έχει νόημα. Ο καθένας θα βρει μόνος του τι είναι "για το καλό του".<br /><br />Στιχοι όπως "το εμβατήριο που του'μαθαν να λέει είναι φασιστικό μα ντρέπεται να κλέει" πρέπει να μας ξυπνάνε. Να μάθουμε στα παιδιά μας δέκα πράγματα για την πραγματική ζωή. Να τους μάθουμε να σκέφτονται. Να τους μάθουμε ότι η ζωή δεν είναι πάντα ρόδινη. Να καταλάβουν ότι πολλές φορές άλλοι θα αποφασίζουν για τους ίδιους.<br /><br />Στίχοι όπως το "πάρε με, πάρε με μέσα σου να κρυφτώ....σαν να μα έζησα ποτέ το βράδυ αυτό"......"η αγκαλιά σου είναι ή σκάλα του Μιλάνου και εγώ απόψε έχω επίσημη πρεμιέρα" είναι η ίδια η αγάπη.<br />Μιά αγάπη που πάντα είναι μέσα μας αλλά δυστυχώς δεν παρουσιάζεται έτσι όπως πρέπει κάθε μέρα. Και πρέπει να ζητήσουμε συγγνωμη από τον σύντροφό μας για αυτό , πρέπει να θυμώσουμε με τον εαυτό μας. Πρέπει να του δείξουμε την αγάπη μας.<br /><br />Συγγνώμη παιδιά μου...<br /><br />Συγγνώμη αγάπη μου....<br /><br />Θέλω να τραγουδάμε μαζί κάθε μέρα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-8031003500213064593?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-16150175922560446942007-12-06T12:37:00.000+02:002007-12-06T12:48:37.762+02:00Νιώθω πως πρέπει να εξηγήσω ή έστω να αιτιολογήσω.<br />Μ'αρέσει να λογίζομαι, να παραλογίζομαι, να μιλώ και να παραμιλώ, να νοώ και να παρανοώ. Είμαι χρόνια στο διαδίκτυο, σ'αυτόν τον "ιστό" με τις εκατομμύρια, κολημένες πάνω του, απόψεις και νιώθω πως έχω συζητήσει, διαβάσει και μιλήσει σχεδόν για τα πάντα.<br /><br />Κι όμως σε όλον αυτόν τον κατακλυσμό πληροφορίας, επικοινωνίας και συναναστροφής γενικότερα, τόσο τα πρώτα συμπεράσματα όσο και τα τελευταία ανήκουν στην ίδια οπτική γωνία. Αρχίζοντας απ' το <strong>"Το καλύτερο στον κόσμο μας είναι το ότι ο καθένας μας ζει στον δικό του"</strong> και καταλήγοντας στο <strong>"η επικοινωνία χτυπά και στα χτυπήματά της η κοινωνία διαλύεται"</strong> ή σε μια απλή λέξη όπως το <strong>"Διαμονόλογοι"</strong>, το συμπέρασμα στο οποίο κάθε φορά καταλήγω παραμένει ίδιο.<br /><br />Αν δυσκολεύεστε να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ, αν πιστεύετε δλδ ότι τουλάχιστον η λεκτική "επικοινωνία" είναι ικανή για μια πολύ καλή συνεννόηση ανάμεσά μας, αν νομίζετε για τον οποιονδήποτε τρόπο επικοινωνίας ότι δεν είναι απλώς ένα βοήθημα για μια αρκετά έως εντελώς αφηρημένη ανταλλαγή σκέψεων, ιδεών, συναισθημάτων... Τότε το μόνο που μπορώ να πω για να γίνω ίσως λίγο πιο αντιληπτός είναι τα εξής:<br /><br />- Έκοψα ένα όμορφο κλαδί και διακόσμησα το σαλόνι.<br />- Καλή ιδέα! (με χαμόγελο ή με θαυμασμό, μηχανικά ή αδιάφορα)<br /><br />Δεν δίνουμε σημασία στο πόσο αφηρημένα είναι τα κάθε είδους "μηνύματα" έναντι των νοημάτων που τα "δημιούργησαν". Κι όμως, θα όφειλαν να τα εκφράζουν με τον πιο απόλυτο τρόπο. Συγκεκριμένα... Πως το έκοψα αυτό το κλαδί; Με το χέρι; Με κάποιο εργαλείο; Πόση ώρα μου πήρε; Από που το έκοψα; Τι ώρα; Ποιά μέρα; Γιατί; Με ποιά σκέψη; Με ποιόν φόβο; Με ποιά ιδέα; Με τι συναίσθημα; Ποιό ακριβώς κλαδί είναι πανέμορφο για μένα; Ένα κατάξερο; Ένα ανθισμένο; Μήπως ένα καμμένο; Πως ήταν το κλαδί; Δηλαδή, πόσο μεγάλο ήταν και γενικά ποιά η ακριβής εικόνα του; Πως είναι το σαλόνι χωρίς το κλαδί; Πως με το κλαδί; Τι γούστο έχω; Τι συναίσθημα μου δημιουργεί το να βλέπω στο σαλόνι αυτό το κλαδί και τι θα δημιουργούσε σε κάποιον άλλο; Εκατομμύρια πληροφορίες σχετικές με την άνωθι πρόταση μας διαφεύγουν και ίσως οι περισσότερες να φαίνονται ή και να είναι ασήμαντες, όχι όμως όλες. Κάποιες από αυτές μάλλον θα επηρέαζαν απόλυτα τον τρόπο με τον οποίο εκλήφθηκε η παραπάνω πρόταση και οτιδήποτε γενικότερα κάποιος εξέφρασε.<br /><br />Προφέρουμε μια λέξη που εκφράζει ένα νόημα, μια ιδέα, μια εικόνα, ένα συναίσθημα, ένα κάτι οτιδήποτε και νομίζουμε ότι "επικοινωνήσαμε" με τον άλλο που την άκουσε, την διάβασε ή και την μάντεψε.<br />Λέμε "κλαδί" λοιπόν κι ο καθένας δίνει την δική του εικόνα στο συγκεκριμένο λεκτικό σύμβολο. Κάποιος σκέφτεται ένα ανθισμένο, κάποιος ένα καταπράσινο, κάποιος ένα ξερό και κάποιος άλλος ένα καρβουνιασμένο. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι κάθε λεκτικό σύμβολο έχει άπειρες πιθανές και διαφορετικές μεταξύ τους υποστάσεις. Και παράλληλα δεν είμαστε σε θέση να τις γνωρίσουμε ποτέ στο σύνολό τους, ακόμα κι αν κάποιος μπει στον κόπο να γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο για ένα και μόνο σύμβολο, προκειμένου να μας το περιγράψει επαρκώς. Γιατί; Επειδή αν μόνο για μια λέξη μπορούμε να αντιστοιχίσουμε δεκάδες ή χιλιάδες εικόνες, τι θα συνέβαινε για μια πρόταση; Για ένα ολόκληρο βιβλίο; Τελικά όντως θα συγκεκριμενοποιούσε περισσότερο; Ή τελικά το αποτέλεσμα θα ήταν παντελώς χαοτικό;<br />Ακούμε κάτι θεωρητικά "απλό", όπως το "Ο Τάκης την κοίταξε με αγάπη" κι ο καθένας ουσιαστικά έχει κάτι τελείως διαφορετικό κατά νου. Ως προς την ένταση, ως προς το ποιόν, ως προς το αποτέλεσμα, ως προς τις συνέπειες, ως προς τα επαγόμενα, ως προς τον εαυτόν του, ως προς τον οποιονδήποτε άλλο. Αλήθεια "ακούμε" αυτό ακριβώς που κάποιος είπε; Ή μήπως τελικά "ακούμε" την δική μας και ενοχλητικά διαφορετική εκδοχή, μιας χαοτικής τελικά σε διαφορετικά "σενάρια" πρότασης;<br /><br />Νομίζετε αλήθεια ότι αυτό έχει να κάνει μόνο με την λεκτική επικοινωνία; Νομίζετε ότι όταν ακούτε ένα τραγούδι ή χαζεύετε μπροστά από έναν πίνακα, υπάρχει έστω και ένας που να τα αντιλαμβάνεται και συναισθάνεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο; Με έναν έστω επαρκώς παρόμοιο; Εξαρτάται απ'το τι σημαίνει το "επαρκώς" για σας. Γιατί... ο καθένας ακόμα και το "επαρκώς" το αντιλαμβάνεται-αισθάνεται πολύ διαφορετικά από τον συνομιλητή του. Κανείς δεν έχει παρόμοιο ψυχικό κόσμο, εμπειρίες-αναμνήσεις, τρόπο σκέψης, αντίληψης, συναίσθησης. Κι αυτό είναι αρκετό για να δικαιολογεί μια από τις ειρωνικότερες και σαρκαστικές "ατάκες" μου όπως το ότι "Το καλύτερο στον κόσμο μας είναι το ότι ο καθένας μας ζει στον δικό του".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-1615017592256044694?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-33024421929249536002007-11-01T03:05:00.000+02:002007-11-01T03:08:22.345+02:00Όχι, μη, δεν. Δήθεν νόμοι, όρια, κανόνες, δεσμεύσεις. Η ρευστότητα της Ηθικής, το παχύρευστο της λογικής, η εποχιακή αδιαλλαξία. Με δυό ρήματα φαντάζεις ον ενός άλλου γαλαξία - δεν ξέρω, δεν με νοιάζει. Όλα σε ροή κι εμείς παγώνουμε τις εικόνες για να θαυμάσουμε τον ακίνητο βράχο. Τον ίδιο που στο μέλλον κάποιοι θα θαυμάζουν την λευκή του άμμο. Την ίδια που κάποτε θα γίνει σκόνη αρκετά μικρή ωστέ να μεταφερθεί στο σπίτι μιας απαρηγόρητης νοικοκυράς. Ακούω από τώρα τις λέξεις μέσα απ'τα δόντια της "κακό που με βρήκε, όλη μέρα ξεσκονίζω".<br /><br />Ένας τουρίστας σαν όλους είμαι κι εγώ, που πετάει τις λέξεις του, σκουπίδια για την άμμο και τη θάλασσα. Δεν έχει μήνυμα το μπουκάλι μου, για όνομα, όχι κάθε μου μπουκάλι. Κι αν κάποιος του βρει αξία; - τα πάντα έχουν αξία όταν βρεθεί κάποιος να την δώσει. Πχ, "Κοίτα την ετικέττα, λείπει από τη συλλογή μου", "Το εργοστασιακό λάθος στην ονομασία το κάνει σπάνιο", "Η φόρμα που έχει ο λαιμός του, το κάνει μοναδικό", "Η παλαιότητά του το κάνει πολύτιμο", "Ο φελός του ήταν ο τελευταίος που φτιάχτηκε με το χέρι".<br /><br />Τώρα, είναι η εποχή του μηνύματος. E-mails, SMS, MMS, Forum, IRC, Blogs, Messengers, UPS, ACS άντε και ΕΛΤΑ. Διαφημιστικά μηνύματα, ενοχλητικά μηνύματα, μηνύματα ειρήνης, αγάπης, έρωτα, μηνύματα SOS απ'όλο τον κόσμο. Η επικοινωνία χτυπά και στα χτυπήματά της η κοινωνία διαλύεται κι εμείς χαζεύουμε τα κομμάτια της να σκορπίζουνε σε slow motion, με το remote control της πανέμορφης ψηφιακής TV μας. Κάνουμε zoom στα παπούτσια του αγαπημένου μας τηλεοπτικού αστέρα, για να δούμε την μάρκα τους. Κι εκεί που κάποτε έβρισκες έναν φάκελο στη πόρτα σου και καρδιοχτυπούσες από χαρά και περιέργεια, τώρα σου βροντάνε την πόρτα για να μαζέψεις επιτέλους τους σαράντα φακέλους που εδώ και μέρες βαριέσαι να σηκώσεις.<br /><br />Υπερβάλλω λέτε... Μπα. Έχω 460 νέα e-mail απόψε, ενώ συνολικά γύρω στα 4700 αδιάβαστα. Λίγα χρόνια πριν τα διάβαζα ολόκληρα, έπειτα μόνο τους τίτλους... κι έπειτα βαρέθηκα τελείως. Και δεν είμαι ο μόνος. Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει... γιατί όταν με νοιάζει ξέρω κι όταν ξέρω με νοιάζει. Δεν θα μπω σ'αυτή τη λούπα. Η αξία του μηνύματος χάνεται, όπως χάνονται τα πάντα όταν τα συναντάς κάθε μέρα, όλη μέρα. Όσο περισσότερη ώρα είναι κάτι μπροστά σου, τόσο λιγότερο το βλέπεις, τόσο λιγότερο σε νοιάζει, τόσο λιγότερη αξία του δίνεις. Ναι ξέρω, παραλογίζομαι όταν λέω ότι θα σβήσω πέντε χιλιάδες μηνύματα προκειμένου να διαβάσω κάποια στιγμή ένα και να του δώσω αξία. Από την άλλη, τουλάχιστον έτσι θα δώσω αξία έστω σε ένα...<br /><br />Όχι, μη, δεν. Δήθεν. Μόλις μόλυνα ξανά μια ξένη παραλία. Δεν έχει μήνυμα το μπουκάλι μου, για όνομα, όχι κάθε μου μπουκάλι. Ένας τουρίστας είμαι κι εγώ, που αφαιρείται προσθέτοντας λέξεις στην αμμουδιά των λέξεων, στη θάλασσα των μηνυμάτων. Μηνυμάτων που έχουν αξία μόνο όταν κάποιος βρεθεί να τους την δώσει.<br /><br />μία από τις απολογίες μου...<br /><br />my apologies<br />Απόμακρος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-3302442192924953600?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-52294905692828010582007-07-16T17:53:00.000+03:002007-07-16T18:25:47.959+03:00Ακόμα ψάχνω πως αρχίζουν οι στιγμές που δεν τελειώνουν. Η σημασία ένας καπνός λευκός, τα πάντα για να σκεπάζει κι έπειτα να διαλύεται, αφήνοντας κάποιες ελάχιστες φορές να ξεπροβάλλουν γίγαντες μύλοι. Το πάτωμα μια λίμνη που κάποιες φορές σε πνίγει, όταν δεν είσαι Ιησούς να βαδίζεις πάνω του για να ξεφύγεις. Ακόμα ψάχνω πως αρχίζει οτιδήποτε δεν τελειώνει, πως δραπετεύει αυτό που λένε πως δεν φυλακίζεται, πως τα πάντα χάνονται ενώ το όλον τελικά διατηρείται.<br />Καταδικασμένοι όλοι σε αντίθεση, σε παράνοια και διαβολή, σε μοναξιά και σιωπή, σε κενό, υπερβολή, εξαίρεση, ηρεμία, επιβολή, σε νύχτα και θάλασσα, σε άγνωστο, φόβο, πανικό, σε παιχνίδι, σε απόλυτο κι αφηρημένο, σε καθρέφτη, σε τρόμο και γυαλί, σε πέτρα και ξύλο, σε ότι ψυχρό, ανεπαίσθητο, ανέγγιχτο κάπου σε βυθό, σε τέλος και σε αρχή, σε λάθος στιγμή, σε πάθος και πόνο, μελαγχολία, χαμόγελο, σε πρωτόγνωρο μα και σ' επιστροφή, σ'ανάμνηση, απόδραση, σε χάδι και σε φιλί, σε γέλιο, συμφωνία, μελωδία, υποταγή, σε δράση κι αντίδραση, σ' ελευθερία, αναρχία ή σ' οποιαδήποτε πράξη χαοτική, στη λογική που φτιάξαν τα σύμβολα κι οι αριθμοί, σε φαντασία, σε ιδέα, σε δημιουργία ή καταστροφή, σε διαφωνία, έλξη, ακρότητα, γενικά καταδικασμένοι σε νου και ψυχή σε μια άγνωστη γνώριμη γη.<br />Ο δίσκος παίζει ακόμη με κολημένη βελόνα, σ' ένα φυσικό μινιμαλισμό, καινούριο ήταν είναι και θα είναι μόνο το νούμερο της επανάληψης, να μεγαλώνει τραγικά προκειμένου να γεμίσει κάποτε το χώρο με κάτι κενό, ένα ακόμη αέναο μπαλόνι που δεν θα σπάσει ποτέ και πρέπει προκειμένου να ζήσεις να το αγνοήσεις αυτό.<br />Δήθεν αιφνιδίως, οντότητες αρχίζουν να εγκαταλείπουν το "σπίτι" απ'το μπαλκόνι κι απ'το παράθυρο, απ'το τζάκι ενός αγίου που δεν επέστρεψε, ενός θεού που δεν ήρθε ποτέ, ενός αγγέλου που ουδέποτε έφυγε, μυρίζοντας όλες οινόπνευμα ή με κόκκινα μάτια και μαύρους κύκλους, με ζωγραφιές να σκεπάζουνε τρύπες σε σώματα που τρέμουν. Κι οι υπόλοιπες σα σπιτόγατοι περίλυπες τις κοιτούν κουνώντας το κεφάλι ή και χαμογελούν πανάγαθα ή σαρκαστικά χωρίς να ξέρουν για το καβούρι που απαλά κατατρώει τα πάντα.<br />Μερικές δεν ασχολούνται με κανέναν και τις εξυμνώ και τις ζηλεύω γιατί ζωγραφίζουν το σπίτι όπως λάχει, προσπαθούν να επιτύχουν τη μοναδικότητα δημιουργώντας νέα είδωλα από κάτι παλιό, μέχρι βέβαια ν' αρχίσουν να νιώθουν ασφυξία από κάτι με το οποίο γεννήθηκαν. Η επιφάνεια κι η περηφάνια ανήκουν στην άγνοια, όταν γνωρίζεις ή πετάς πλέον μακριά ή βυθίζεσαι.<br />Το ξέρω ότι ίσως δεν γίνομαι αντιληπτός, μα σημασία ουδέποτε είχε το τι θα δείξω και τι θα πω, μονάχα το τι καθένας θα -μπορούσε- να δει και να ακούσει. Το κενό ξέρει καλά πως να υπάρχει εμπρός απ' τις υπάρξεις χωρίς καμμία να αντιλαμβάνεται τίποτε κι έτσι ενώ όλες αποδέχονται το πεπρωμένο, λίγες τελικά συνειδητοποιούν τι ακριβώς αποδέχτηκαν...<br /><br />Συγχωρέστε μου τις απότομες καταλήξεις, είναι αποτέλεσμα κούρασης. Κι όταν είναι ώρα για ύπνο, δεν υπάρχει παραμύθι που κάποιος εν τέλει να μην γνωρίζει, μόνο παραμύθι που κανείς τελικά δεν θα ήθελε ποτέ να ακούσει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-5229490569282801058?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-40328912516007907762007-06-02T23:38:00.000+03:002007-06-02T23:39:14.968+03:00<span style="font-weight:bold;"><span style="font-size:130%;">"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"</span></span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight:bold;">«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»</span><br /><br />(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)<br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» </span><br /><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) <br /><br />Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. <br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση <a href="http://fakellaki.blogspot.com">http://fakellaki.blogspot.com</a>, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»</span><br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><br /><span style="font-weight:bold;">«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»</span><br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br /> <span style="font-weight:bold;"> * ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br /><br /> * ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br /><br /> * ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br /><br /> * ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br /><br /> * ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. <br /><br />* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br /><br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ <br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.</span></span><br /><br /><span style="font-weight:bold;">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων </span><br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /><br /></span><br><br /><a href="http://giatinamalia-blog.blogspot.com/">ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ</a><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-4032891251600790776?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1175766031930587522007-04-05T12:40:00.000+03:002007-04-05T13:03:45.713+03:00<a href="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/14.jpg"></a><br /><a href="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/19.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/19.jpg" border="0" /></a> Kινήσεις στον αέρα, υπό τις αγές και υπό την αιγίδα, η περηφάνια των εξαρτημάτων, ελευθερία για τις διεσταλμένες κόρες στο μονοπάτι της εκτύφλωσης, με τις πεταλούδες να καίγονται στη λάμπα. Δεν αφουγκράζομαι, δεν πιστεύω σε ψιθύρους, ένα βουητό όλα, όμοια βόμβος μελλοντικής ατομικής ενέργειας.<br /><br />Επικαιροφυλακτώντας τα κανάλια μιας νέας Βενετίας, μιας μελλοντικής Ατλαντίδος, τα γεμάτα γλάστρες και γόνδολες, ξεναγούν αυτούς που θα πολεμούσαν στη σκιά, που θα κοιμόντουσαν στον Άδη, στο μουσείο της ασπίδας. Εκεί, επειδή κανείς πια δεν κατανοεί, προνοεί, επινοεί ή και παρανοεί, χαλαρά ο Μορφέας θα τους ξαπλώσει σε αυτές, θα προσφέρει όνειρα σ'αυτούς που κοιμούνται εν αγνοία τους ήδη... Η πεταλούδα στη λάμπα ξεφτιλίζεται, τα φτερά της ξεφτίζουν, η πτήση κουραστική κι η ζέστη αφόρητα ποθητή και πραγματοποιήσιμη.<br /><br /><a href="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/23.jpg"></a><br />Κάπου αλλού λάμψη και κρότος, ένας βόμβος που σβήνει, το κλάμα που σώπασε κι έγινε σκιά στις σκάλες, η φωνή που έγινε ένα με τον καθρέφτη κι έπειτα έσπασε μαζί του σ<a href="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/23.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 160px" height="144" alt="" src="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/23.jpg" border="0" /></a>ε κομμάτια, η πόλη που ερήμωσε και γέμισε σκιές κι οι νότες σαν άνεμος πλέον, μόνο ανάμεσα στα σπασμένα της τζάμια και σ'οτιδήποτε άψυχο επέζησε. Η πεταλούδα παραδίδεται στη βαρύτητα, η γαλή παραμονεύει με το βλέμμα καρφωμένο καλύτερα κι από κάθε πίνακα τέχνης. Η πτώση συνεχίζεται με ολοένα μεγαλύτερη ταχύτητα κι η πεταλούδα σκάει με κρότο στο χώμα. Ο μοναδικός θεατής αποστρέφεται το αποτέλεσμα, τρομάζει και φεύγει ξεκαρφώνοντας το βλέμμα της επιθυμίας.<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/14.jpg"></a>Η πεταλούδα θα γίνει σκιά ανάμεσα σε πέτρες κι εκατομμύρια χρόνια μετά κάποιος θεός θα την συναντήσει γ<a href="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/14.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.lexima.gr/apomakros/anti/14.jpg" border="0" /></a>ια να κατανοήσει το ακατανόητο. Λένε κάποιοι πως οι σκιές είναι κολημένες πάντα πάνω σε κάτι, είναι καταδικασμένες ανυπαρξίες, θαρρείς κι ότι υπήρξε... δεν ήταν, δεν είναι, δεν θα είναι εν τέλει κολημένο σε κάτι. Είμαστε καταδικασμένοι να υποστούμε την ατομική ενέργεια του καθενός μας με την δικαιολογία ότι καμμία υπέρμετρη λάμψη δεν θα υπάρξει χωρίς να σχηματίσει ταυτόχρονα σκιές απόλυτης φρίκης...<br /><br /><p align="left"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-117576603193058752?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1167227204354065682006-12-27T15:46:00.000+02:002006-12-27T15:46:44.973+02:00(είμαι spammer και δεν χρειάζεται να προσπαθήσω και πολύ για να τ'αποδείξω...)<br /><br />Οι λέξεις έλκουν το βλέμμα στο χαρτί, μα την εικόνα τη διώχνουν μακριά, εκεί που τα όπλα καταθέτουν οι οφθαλμοί, στα πόδια, τα γυμνά, της αντιλήψεως. Οι λέξεις... αυτό το μέσον ικανοποίησης του άσβηστου πόθου μας γι' αποδράσεις απ' την ατομική μας αλήθεια, για γνωριμία με κόσμους νέους, αλώβητους πολλές φορές, απ' τα της λογικής χτυπήματα. Συνήθως όσο πιο ξένο - μη συνηθισμένο - κόσμο αυτές οι λέξεις κτίζουν, τόσο πιο δυνατή η εξορία μοιάζει. Τα κείμενα μας βυθίζουν με κόλπα μαγικά, σε παραμύθια για μεγάλους ή μας γεμίζουν μ' αλυσίδες και μας εγκαταλείπουν στα δόντια των επιτήδειων "θηρίων" που τα έγραψαν. Εν ολίγοις, τα λογοτεχνικά κείμενα, ποιήματα ή πεζογραφήματα, χωρίζονται πιστεύω σε δύο κατηγορίες. Στην πρώτη είναι ονείρων καταπέλτες, προς εραστές σκέψεων ξένων, προς κλέφτες ιδεών σε αντιλάλους κόσμων, προς κυνηγούς εικόνων και ήχων φανταστικών, τυπωμένων βέβαια σε χαρτιά-κομμάτια από δέντρα γδαρμένα, έχοντας σκοπό να διαβαστούν απ' όποιον ψάχνει τους γίγαντες να βρει, τους δράκους που κρύφτηκαν σε πληκτρολογημένες παράνοιες, σε κιτρινισμένα σημειωματάρια από γωνίες οπτικές απ' τις οποίες ποτέ δεν κοίταξε. Και στη δεύτερη τίποτε παραπάνω από συνεργοί σε κρυφές επιθυμίες κακόβουλων με οικονομικά - υλιστικά συμφέροντα, που αδιαφορούν παντελώς για τ'οτιδήποτε άλλο.<br /><br />Η λογοτεχνία λοιπόν, της οποίας οι λέξεις είναι το μέσον, το εργαλείο, μπορεί να δημιουργήσει τόσο φτερά όσο και κάγκελα. Μπορεί ν' αφήσει ίχνη λευκά και φωτεινά στ' απέραντο σκοτάδι ή ολοένα και περισσότερους - δυνατότερους κρίκους αλυσίδων στο ψευδοφώς της ελλιπούσας γνώσης. Οι ξένες σκέψεις που διαβάζουμε ή και ακούμε γενικότερα, είναι ο τρόπος να φυλακιστούμε σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο κελί απ' αυτό που βρισκόμασταν ήδη. Κι είναι ένα εργαλείο με τη σειρά της η Λογοτεχνία, για την έκφραση της φαντασίας ή των εμπειριών μας, ένας χιτώνας που οφείλει να ξεσκίζει τις σάρκες του ατομικισμού, τουλάχιστον για όσο οι λέξεις θα παρελαύνουν μπροστά από τ' αχόρταγα μάτια των αναγνωστών. Αν θέλει να είναι ιδανική, οφείλει ν'αποτελεί κερί που θα το χαζεύουμε να χορεύει στο σκοτάδι. Ακόμα κι αν δε διακρίνουμε ακριβώς αυτό που μας δείχνει παρακάτω, πάντα θ' αντιλαμβανόμαστε τουλάχιστον πως το «παρακάτω» υπάρχει.<br /><br />Μερικοί, έχοντας φιλοσοφήσει λίγο ή πολύ το θέμα, πιστεύουν - ισχυρίζονται πως η δημοσιοποίηση των προσωπικών σκέψεων κάποιου (με τη μορφή πάντα λογοτεχνήματος), αφού έχει τελικούς αποδέκτες κατά πλειοψηφία άτομα άγνωστα σ' αυτόν, θυμίζει ενός είδους εκπόρνευση του πνευματικού και συναισθηματικού του κόσμου, με ανύπαρκτο, χαμηλό ή υψηλό αντίτιμο κάθε φορά. Άλλοι πάλι μιλούν για ικανοποίηση ματαιοδοξίας, ναρκισσισμού, κενοδοξίας. Δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη σ' αυτό όντας εντελώς σίγουρος ότι το εξετάζω από τη σωστή οπτική γωνία. Οι συγγραφείς - ποιητές, μπορεί να είναι κυνηγοί αναγνώρισης, ή να έχουν οικονομικές ανάγκες που τους οδηγούν σε αυτές τις δήθεν "εκπορνεύσεις" της φαντασίας και των εμπειριών τους. Μα δεν συμβαίνει πάντα αυτό. Κάποιες φορές νιώθουν απλώς την ανάγκη να μοιραστούν αυτό που εν τέλει σκέφτηκαν ή δημιούργησαν, με τους υπόλοιπους συνανθρώπους τους. Αυτό αποτελεί και τον πρωταρχικό τους τουλάχιστον στόχο κι όχι ένας ευφημισμός ή μια γεμάτη τσέπη. Σ'αυτή μόνο τη περίπτωση διαφωνώ κάθετα με τον όρο "εκπόρνευση". Στις υπόλοιπες περιπτώσεις, διατηρώ απλώς τις επιφυλάξεις μου κι είναι ένα θέμα για πολυπληθείς και πολύωρες συζητήσεις. Πέρα απ' όλα αυτά, δεν πιστεύω πως έχει σημασία ο σκοπός ή το ποιόν ενός δημιουργού, για το αν ένα λογοτέχνημα θ' απελευθερώσει ή θα περιορίσει τους συνανθρώπους του, <strong>αν κι εφοσον</strong> βέβαια το ποιόν και ο σκοπός του δεν επεμβαίνουν, παρεμβαίνουν, κατευθύνουν κτλ περιορίζοντας γενικά με τον οποιοδήποτε τρόπο το ίδιο το δημιούργημα, καθιστώντας το έτσι αρνητικό ή άχρηστο για τους αποδέκτες του, τους αναγνώστες.<br /><br />Η δική μου άποψη για την ύπαρξη της Λογοτεχνίας...<br />Όσο κόσμο κι αν μας δώσεις, όσο ψηλά, βαθιά, μακριά κι αν ταξιδέψουμε, φυλακισμένοι δεν πρόκειται να πάψουμε να είμαστε. Αυτό είναι κάτι που κανείς μας δεν θα έπρεπε ν' αγνοεί. Ζούμε σε μια φυλακή που μεγαλώνει μαζί μας, με τις αισθήσεις, την αντίληψη και τη φαντασία μας, σ'ένα σπίτι όμοιο με ντιβάνι στο κελί της γειτονιάς, στη πτέρυγα της πόλης, στη φυλακή της γης, σ' έναν σύμπαν γεμάτο περιορισμούς, γεμάτο από κανόνες και όρια της " Μητέρας Φύσης", όπως την ονομάσαμε. Κι είναι νομίζω καιρός να συστηθώ... Είμαι ο συγκρατούμενός σας, υπ' αριθμόν Α117. Όσο περισσότερο ταξιδέψω, σωματικά, συναισθηματικά ή νοητικά, τόσο λιγότερο δέσμιος θα είμαι ή τουλάχιστον τόσο λιγότερο δέσμιος θα νιώθω. Εντελώς ελεύθερος, το ξέρω πια, δεν θα είμαι ποτέ. Όμως αυτά που διαβάζω ή ακούω, οι ξένες σκέψεις που εκφράζουν εικόνες κι ήχους φανταστικούς ή σχετικούς με αλήθειες που δεν γνώρισα ή δεν σκέφτηκα ποτέ, οι αφηγηθείσες εμπειρίες κάποιου συγκρατούμενού μου, είναι ο μόνος τρόπος που ‘μαθα ποτέ για να δραπετεύω απ' τ' αρχικά μικρό μου κλουβί κάθε φορά σε πιο μεγάλο. Ή τουλάχιστον ο μόνος τρόπος που μου έδωσε την εντύπωση πως αυτό συμβαίνει. Τα λογοτεχνήματα τώρα, τα χωρίς ιδιαίτερη ουσία και νόημα, τα πλημμυρισμένα από υστεροβουλία και αντικοινωνικής φύσεως σκοπιμότητες, αποτελούν για μένα κάγκελα. Ένας τρόπος να βρεθώ στο στενότερο κλουβί που θα μπορούσα να βρω σ' αυτό το κόσμο, ένας τρόπος να ισοπεδώσω το όποιο (χαμηλό ή υψηλό δεν έχει σημασία) πνευματικό και ψυχικό επίπεδο απέκτησα μετά τα τόσα χρόνια ζωής μου.<br />Αυτού του είδους τα "λογοτεχνικά κείμενα" είναι για μένα τόσο ζεστά όσο η σόμπα που ντύθηκε ηφαίστειο ... τόσο βαθιά όσο το χνάρι ενός σκορπιού που νόμιζε πως πίσω του άφηνε κρατήρες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-116722720435406568?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1164906039336082042006-11-30T19:00:00.000+02:002006-11-30T19:02:59.950+02:00Δεν ξέρω τι συνέβη και δεν θα μάθω ποτέ. Εσείς ξέρετε; Αυτοί ξέρουν; Κανείς δεν ξέρει...<br />Ίσως επειδή στη τετραγωνική ρίζα των λέξεων που εκφράζουν συναισθήματα και λοιπές βαθύτερες εγκεφαλικές λειτουργίες, το νόημα συνήθως δεν είναι ακέραιο και οι δεκαδικοί διδάσκονται σ'ένα μάθημα που αδυνατούμε να παρακολουθήσουμε. Την ίδια την ζωή. Ανίατη πάντως ασθένεια η παράνοια, διεισδύει στη ζωή μας κρυφά, άηχα, άοσμα, άλεκτα, ανεπαίσθητα.<br />Ας σπεύσουμε λοιπόν να καταδικάσουμε. Τσαμπέ είναι. Μια ακόμη από αυτές τις τρελές ευκαιρίες να επιβεβαιώνεις την συνείδησή σου, την αντίληψή σου, την κρίση και τις συγκρίσεις σου. Να αυτοθαυμάζεσαι γι'αυτό που είσαι και γι'αυτό που ποτέ δεν ήσουν και ποτέ δεν θα γίνεις. Όχι, δεν είναι αστείο. Αστείο είναι το να λες "εγώ στη θέση του". Εσύ, εγώ, εμείς, εσείς, όλοι μαζί στη πραγματική ακριβέστατη θέση του, είμαστε πλέον αυτός ακριβώς και θα κάνουμε ακριβώς το ίδιο. Όχι ε; Εντάξει, εσείς ξέρετε καλύτερα για εσάς, δεν επιμένω για να μη χαλάσουμε τις καρδιές μας.<br />Νομίζουμε ότι ξέρουμε ποιό είναι το όριο και πως να παραμείνουμε μέσα του. Κι ίσως έτσι να είναι, μέχρι τη στιγμή του ακραίου φαινομένου. Εκεί που η λεπτή αυτή διπλή γραμμή "ξεθωριάζει" (κατά deadend) ή εν πάσει περιπτώσει ξαφνικά εξαφανίζεται και η προσπέραση είναι πλέον φαινομενικά επιτρεπτή, με αποτέλεσμα την επερχόμενη σφοδρή σύγκρουση. Για όσους αδυνατούν να καταλάβουν τι πραγματικά μπορεί να σημαίνει "συγκυρία" και "σύμπτωση", συνιστώ το "Final Destination". Μια μέτρια κατ'εμέ ταινία τρόμου, η οποία όμως εμπεριέχει μια συμπτωματικά καταπληκτική περιγραφή σειράς λεπτομερειών. Λεπτομερειών που προηγούνται προκειμένου εξαιτίας τους, να επέλθει ένα φρικτό-τραγικό αποτέλεσμα. Ξαφνικό κι απρόσμενο για μας τους ανίδεους, με την παρ'όλα αυτά πολύ μεγάλη ιδέα για τον ευατό μας. Αν δεν κατηγορούσε στη ταινία, για τις λεπτομέρειες αυτές, μια άγνωστη υπερφυσική δύναμη, θα ήταν πολύ καλύτερα, αλλά εν πάσει περιπτώσει κι έτσι καλή είναι.<br /><br />Γιατί τα λέω αυτά; Επειδή είμαι αλλού γι'αλλού κι επιμένω στο...<br />"Ας σπεύσουμε να καταδικάσουμε. Τσαμπέ είναι. Μια ακόμη από αυτές τις τρελές ευκαιρίες να επιβεβαιώνεις την συνείδησή σου, την αντίληψή σου, την κρίση και τις συγκρίσεις σου. Να αυτοθαυμάζεσαι γι'αυτό που είσαι και γι'αυτό που ποτέ δεν ήσουν και ποτέ δεν θα γίνεις. Όχι δεν είναι αστείο. Αστείο είναι το να λες "εγώ στη θέση του". Γιατί εσύ, εγώ, εμείς, εσείς, όλοι μαζί στη πραγματική ακριβέστατη θέση του, είμαστε πλέον αυτός ακριβώς και θα κάνουμε ακριβώς το ίδιο. "<br /><br />Παρακαλώ κρεμάστε τον στη πλατεία Συντάγματος, να ανεβάσουμε λίγο το ηθικό της ηθικής μας συνείδησης... με το κρότο του σβέρκου να επισκεπάζει τη φωνή της λογικής μας, ενισχύοντας την ήδη θορυβώδη μας άγνοια κι ανικανότητα ολοκληρωμένης-πλήρους αντίληψης, ακόμα και του πιο απλού γεγονότος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-116490603933608204?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1164275185833603292006-11-23T11:46:00.000+02:002006-11-23T11:51:33.886+02:00Εμφανίζομαι που εμφανίζομαι σπάνια... Ας τα γράφω όλα μαζί.<br />Ας μονοπωλώ λοιπόν αναπολώντας και ομολογουμένως... μονολογώντας.<br /><br />Κουβέντες...<br /><br />Με χειλή σα χάραμα πολύνεκρης νύχτας, με βλέμμα που κρύφτηκε σ'εκατοντάδες μάτια,<br />βλέπεις αδιάφορα τις στιγμές να κυλούν, μα μερικές ακίνητες, αυτές μονάχα, σε τρομάζουν.<br /><br />Πίσω απ'τη μοναξιά του καθρέφτη σε γυροφέρνουν οι στιγμές που ποτέ δεν θα γνωρίσεις,<br />άτσαλα τους πάντες αγγίζεις, τα άφθαρτα γυρεύοντας να βρεις φτερά της πεταλούδας.<br /><br />Κάποιες φορές που ο ήχος προηγείται της εικόνας, το κεφάλι σου στο κρότο γυρίζεις<br />κι ας ξέρεις πως πάντα είναι το βλέμμα σου, αυτό που άκουσες να σπάζει σε κομμάτια...<br /><br />Η αλήθεια... μια μετάβαση από το δήθεν φως μας, στο κοινό σκοτάδι.<br /><br />Στις αγορές δεν πουλάν την εικόνα σου, μόν' όπου σταθείς, για λίγο τη δανείζεις,<br />κι εκεί, σαν ευχή κενή, σα μαργαρίτα, σα θανάτου εικόνα που σοκάρει,<br />όταν τα πέταλά τινάζεις κι απομένεις ορθή, μας υπενθυμίζεις κάθε πρόβλημα άλυτο...<br /><br />Όσοι χαμογελούν για τη τέφρα που δε δέχτηκαν στα μάτια,<br />δε βλέπουν στο σκοτάδι και τυφλώνονται στο φως,<br />δε ψηλαφίζουν οι έρμοι την αλήθεια,<br />θαρρούν πως τη γνωρίζαν πάντα.<br /><br />Η Αγάπη είναι κάτι για το οποίο θα μπορούσες να πεθάνεις<br />Το Μίσος είναι κάτι με το οποίο δεν θα μπορούσες να ζήσεις<br />Και η Ειρωνεία είναι ότι... ανεξαρτήτως από Αγάπη ή από Μίσος,<br />η ζωή σου τελικά δεν έχει σημασία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-116427518583360329?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1164263509570386102006-11-23T08:31:00.000+02:002006-11-23T08:31:49.583+02:00Βλέπω έπεσε σιωπή, έστω προσωρινή. Για να έχετε λοιπόν κάτι να διαβάσετε, έστω ανούσιο...<br /><br />Η λίμνη των ευχών δεν είναι μια συνηθισμένη λίμνη. Η μοναδικότητά της δεν έγκειται μόνο στο που βρίσκεται και τι "αγκαλιάζει" με τα νερά της. Ελάχιστοι την έχουν αντικρύσει αν και πολλοί, πάρα πολλοί βουλιάζουν εκεί, χωρίς καν να το γνωρίζουν. Το νερό της δεν είναι ούτε κρύο, ούτε ζεστό και μοιάζει αέρινο. Δε μπορείς να το αντιληφθείς με την αφή, δεν έχει γεύση ή οσμή, δεν κελαρύζει για να αφουγκραστείς κάποιον ήχο, ενώ βρίσκεται στο σκοτεινότερο σημείο του κόσμου, εκεί που τα μάτια δεν διατρυπούν και δε συνηθίζουν το σκοτάδι. Αν κάποιος κατάφερνε να τη φωτίσει, θα διέκρινε στο βυθό της εκατοντάδες χιλιάδες νομίσματα. Θα ένιωθε πως βρίσκεται στην άκρη του ουράνιου τόξου, εκεί που φημολογείται πως ξωτικά κρύβουν τον αμύθητο θησαυρό, έναν θησαυρό καταδικασμένο να βρίσκεται στην άκρη των χρωμάτων, στο τέλος κάθε βροχής.<br />Η λίμνη των ευχών είναι η μητέρα της απουσίας των αισθήσεων και γενικότερα η μητέρα κάθε απουσίας. Κάποτε εθεωρείτο το ενδιάμεσο στάδιο δύο διαφορετικών κόσμων, την εποχή που ο άνθρωπος δε γνώριζε και απλώς υπέθετε. Οι μύθοι έλεγαν πως κάποιο Ον αναλάμβανε να σε βοηθήσει να τη διασχίσεις με αντίτιμο ισοδύναμο μιας ευχής. 'Επειτα άλλαξαν οι καιροί, ο άνθρωπος πίστεψε ότι γνωρίζει ή ότι δε πρέπει να γνωρίζει κι έπαψε να στέλνει νομίσματα στα νερά της λίμνης. Η ευχή αντικαταστήθηκε με τη προσευχή, τα νομίσματα μαζευόντουσαν σε ειδικά κλειδωμένα σιδερένια κουτιά για να υπηρετήσουν σκοπούς καλούς ή κακούς και για το Ον σιγά σιγά οι μύθοι άλλαξαν. Λέγεται πως εγκατέλειψε τη Λίμνη, η οποία μάλλον βρισκόταν βαθιά μέσα στη Γη και ανέβηκε στον "γνώριμο" κόσμο προκειμένου να συνεχίσει τη δουλειά του εκεί. Αυτή τη φορά όχι απλώς χωρίς αντίτιμο εκ μέρους των ανθρώπων αλλά επειδή η μεταφορά ήταν μάλλον πολύ περισσότερο φρικτή από πριν, το Ον θεωρήθηκε πολύ πιο φρικτό σε εξωτερική αλλά και εσώτερη όψη. Στο τέλος κατηγορήθηκε για ότι άσχημο αυτού του κόσμου, να καραδοκεί για "θύματα" όντας σατανικό. Όλοι το θέλησαν να εναντιώνεται στη ζωή και να επιτίθεται σε ότι όμορφο, βλασφημώντας ταυτόχρονα αυτό που θεωρούσαν πηγή κάθε παρουσίας ακόμα και της παρουσίας του ίδιου.<br />Κανείς δε ξέρει αν όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα της ψευδαίσθησης του ανθρώπου πως γνωρίζει, ή της επιθυμίας του να μην γνωρίζει. Το μόνο σίγουρο είναι πως όλοι ξέχασαν τη λίμνη, μια λίμνη που δεν υπάρχει μόνο για όσο πιστεύεις σε αυτή και σίγουρα δεν εξαρτάται η ύπαρξή της από τον αριθμό των νομισμάτων στα βάθη της. Αυτά απλώς δείχνουν κατά πόσο αναγνωρίστηκε η ύπαρξή της, η λειτουργικότητά της και βέβαια τη "διακοσμούν", μια διακόσμηση που έτσι κι αλλιώς δεν έχει ιδιαίτερο νόημα, αφού ουδείς είναι ικανός να την αντικρύσει.<br />Η λίμνη υπάρχει και συνεχίζει ν' αγκαλιάζει τα πάντα, γιατί τα πάντα κάποτε αναζητούν μια αγκαλιά, έστω και ανεπαίσθητη όπως η δική της. Και ναι, είναι η μητέρα κάθε απουσίας κι ο τελικός αποδέκτης κάθε παρουσίας. Είναι "Η Λίμνη των Ευχών" ή κατά άλλους της "Απουσίας Των Αισθήσεων".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-116426350957038610?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1164262289523447482006-11-23T08:11:00.000+02:002006-11-23T08:17:11.303+02:00από τα "Ατελείωτα" as in "Χωρίς τελεία".<br /><br />Το τσιγάρο αυτό θα τ' ανάψω για σένα κι ίσως διαρκέσει πιο λίγο από κερί, μα μη σε νοιάζει, στη σπίθα θα συναντήσω τη σκέψη σου, στη φλόγα τη ψυχή σου και το κορμί σου στη στάχτη που πια δεν με τρομάζει κι όμως ναι, το τσιγάρο θα σβήσει από μόνο του με καπνό που θα παριστάνει την πνοή σου, θα σχηματίζει μορφές που ο αέρας θα διαλύσει κι ίσως ο χρόνος παραλύσει, για ν' αφήσει τη βροχή να αιωρείται ανάμεσα σε ουρανό και γη, με σταγόνες ακίνητες βελόνες, με κεφαλή προς το έδαφος και τη σκέψη καρφωμένη στη δική τους έκρηξη, σ' οτι ανέπνευσε ενέπνευσε εξέπνευσε μέχρι τώρα που τα πάντα μαρμαρώνουν.<br />Μονάχα τα παιδιά κινούνται για να τις μαζέψουν μια μια απ' τον αέρα στο ποτήρι τους, μιας και πιστεύουν ακόμη στη μαγεία μέχρι το ένστικτο να την απαγορεύσει κι αυτή η δίψα η φυσική η αήττητη, η δίψα η ασταμάτητη που δεν μας αφήνει ν' απολαύσουμε τους αστερισμούς μιας ακίνητης βροχής κι επαναφέρει τα παιδιά στον σκοπό τον ανούσιο, ενός προβλήματος άλυτου, για τη παράταση λένε ενός χρόνου παράλυτου.<br />Όταν κάποτε θα κοιτάζουν κι αυτά τριγύρω χαμένα, σαν εμένα κι εσένα, θα ψάχνουν παντού την ομορφιά που τόσο χρόνο συνέλεγαν, μα δεν θα τη βλέπουν, δεν θ'αντικρύζουν πια τις σταγόνες να σφαδάζουν στα υπερχειλισμένα ποτήρια τους, δεν θα δουν ποτέ οτι πλέουν πλέον κι αυτές δίχως νόημα, σαν μικρές μαγικές στιγμές που κανείς δεν τους έδωσε τη δέουσα σημασία, αν και όλοι τις μάζευαν για να σβήσουνε την δήθεν τους δίψα, αυτή που θα προέκυπτε κάποτε και που ποτέ τελικά δεν προέκυψε.<br /><br />Για πόσο λίγο χρόνο η μαγεία γεμίζει το ποτήρι μας, αυτό το δίχως πάτο<br />κι εμείς σκεφτόμαστε "μα πως να πιώ", αφού ποτέ δεν καταλάβαμε μαγεία τι είναι...<br />Στην υγειά μας.<br /><br />Είπα να το μοιραστώ κι από δω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-116426228952344748?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1164260265928028092006-11-23T07:37:00.000+02:002006-11-23T07:40:02.126+02:00Και κάπου τώρα γονατίζεις κι υποκλίνεσαι. Κάθε σκέψη φεύγει, ταξιδεύεις παντού, στον εαυτό σου κλείνεσαι. Τι είναι "όριο" αν όχι μια νοητή γραμμή στην γενικότερη ανοησία; Ένας χάρτης τα πάντα, σε άγνωστη κλίμακα, ένας κόσμος αρκετά μεγάλος ώστε να μην σε χωράει. Μια παράνοια τα πάντα τριγύρω, αυτή η δική σου.<br />Στο ραντεβού με το έδαφος, η φαντασία φτάνει πάντα πρώτη ή δεν φτάνει ποτέ. Το ξέρεις μα δεν το σκέφτεσαι. Κι όταν το σκέφτεσαι υποκρίνεσαι πως δεν το ξέρεις. Υπογραμμίζεις την άγνοια, όταν γνωρίζεις πως την έγραψες λάθος. Έπειτα αναρωτιέσαι για ποιά άγνοια μιλάς. Δεκάδες χιλιάδες λέξεις ξέρεις να προφέρεις, μα όλες τόσο αταίριαστες μεταξύ τους. Επειδή πάσα γνώση, απουσία εμπνεύσεως, ένα κενό. Το κενό σου.<br />"Ευτυχώς που το κενό είναι αόρατο, ειδάλλως δεν θ'αντίκρυζα τίποτε άλλο".<br />Η ηλιθιότητα και η σοφία, το ίδιο πράγμα με διαφορά μόλις μερικά δευτερόλεπτα. Τα κρίσιμα δευτερόλεπτα του "κάτι" σε αντίθεση με του "κάτι άλλο". "Ζήσε τη στιγμή", λένε. Και πως όχι, αφού κάποιες φορές έστω και μια στιγμή είναι αρκετή. Η σπίθα, ο κρότος, το βλέμμα, το τικ. Ο χρόνος και οι υποδιαιρέσεις της αντίληψής του. Η διάρκεια... η διάρκεια... η διάρκεια. Αυτή η ανύπαρκτη καθολική επανάληψη σ' έναν κόσμο που τα πάντα ρει προς την πλήρη ακινησία. Το ανεπαίσθητο και οι πέντε αισθήσεις. Η αναισθησία ως αποτέλεσμα κορεσμένου συναισθηματικού κόσμου. Οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις της πραγματικότητας.<br />Για τι λοιπόν να πρωτομιλήσεις; Ποιές λέξεις να ταιριάξεις; Ξεστόμισε αυτές που γνωρίζεις λιγότερο, αυτές που ποτέ δεν κατάλαβες, που ποτέ δεν έμαθες και θα δεις πως η αλήθεια δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από μια σύμπτωση. Από αυτές τις συμπτώσεις που ουδέποτε αντιλήφθηκες ότι συνέβησαν.<br /><br />Για ποιό πράγμα μιλάω; Δεν ξέρω. Υπεκφεύγω απαντώντας πως δεν μιλάω αλλά γράφω. Χαμογελώ. Για ποιό πράγμα; Δεν ξέρω. Υπεκφεύγω απαντώντας με σιωπή στη σιωπή, με κρότους απ΄το χτύπημα των πλήκτρων, για κάθε βλέμμα που κάποτε πέταγε σπίθες. Χαμογελώ μια στιγμή, για μια στιγμή άλλη. Χαμογελώ όπως όλοι, αιφνίδια κι ακαριαία.<br /><br />Δεν ξέρω τα γιατί. Δεν ξέρω γιατί. Και για το πως φτιάχτηκε η νύχτα: Η νύχτα φτιάχτηκε σαν έσβησε το πρώτο πρώτο φως. Πως, πότε, τι, που, ποιός... δεν έχουν σημασία. Νυξ κατανυκτική θα είναι πάντα, γι'αυτούς που αφουγκράζονται τους ήχους πίσω από τις σειρήνες, δεμένοι στο δικό τους προσωπικό κατάρτι, έτοιμοι να επιστρέψουν εκεί που το νήμα τελειώνει, εκεί που η διάρκεια διακόπτεται, στη τελευταία των στιγμών.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-116426026592802809?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1161640592529037922006-10-24T00:51:00.000+03:002006-10-24T01:09:00.460+03:00Παίρνω καθημερινά το <a href="http://www.ert.gr/mailservice/mailservice.asp">newsletter της ΕΡΤ</a> με τα τελευταία νέα. Ακούστε τα σημερινά και κρίνετε εάν τελικά αξίζει τίποτα η ανθρώπινη ζωή.<br /><a href="http://news.ert.gr/10/264554.asp"><br />1ο περιστατικό.</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ert.gr/site/news/photos/img70x70/2006/10/emvolio.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://www.ert.gr/site/news/photos/img70x70/2006/10/emvolio.jpg" border="0" alt="" /></a>Στο Ισραήλ τέσσερις άνθρωποι ηλικίας 53, 67, 70 και 75 ετών πέθαναν μέσα σε μια εβδομάδα. Και τι έγινε, κάθε μέρα πεθαίνουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, τι το ιδιαίτερο έχουν αυτοί (άσε που είναι και Εβραίοι…) ;<br />Οι άνθρωποι αυτοί έκαναν το ίδιο αντιγριπικό εμβόλιο, στο ίδιο κέντρο, την τελευταία εβδομάδα, με εμβόλια μιας συγκεκριμένης γαλλικής φαρμακευτικής εταιρείας. Και πέθαναν και οι τέσσερις. Τι σύμπτωση!!!<br />Οι κακόμοιροι όμως ήταν ήδη άρρωστοι…είχαν σακχαρώδη διαβήτη και στεφανιαία νόσο και μάλλον αυτός ήταν ο λόγος που πέθαναν. Ακούστε κοροϊδία!!! Μα τα εμβόλια τα κάνουν οι ασθενείς άνθρωποι και όχι οι υγιείς. Αυτοί θα έχουν πρόβλημα αν κολλήσουν γρίπη.<br />Και το αποκορύφωμα : ο Έλληνας Υφυπουργός μας λέει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με τη δική μας παρτίδα αφού δεν έχει πεθάνει κανένας μέχρι τώρα. Εξάλλου συμμερίζεται την άποψη ότι αυτοί οι άτυχοι ήταν ήδη άρρωστοι.<br /><br />Βάλτε τον στο Σύνταγμα να περνάμε και να του χτυπάμε εμβόλια με το συγκεκριμένο φάρμακο να δούμε αν θα αρρωστήσει το χειμώνα. <br />Ντρέπομαι και θλίβομαι για αυτούς που έχουν τις ζωές μας στα χέρια τους.<br />Καθίκια!!! Που θα χωρέσετε ρε τις μίζες εκεί που θα πάτε;<br /><br /><a href="http://news.ert.gr/10/264661.asp">2ο περιστατικό.</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ert.gr/site/news/photos/img70x70/2005/12/treno_sigkrousi.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px;" src="http://www.ert.gr/site/news/photos/img70x70/2005/12/treno_sigkrousi.jpg" border="0" alt="" /></a>Σήμερα το πρωί σκοτώθηκε σε σύγκρουση με τρένο ένας συμπολίτης μας Πειραιώτης, ο οποίος πέρασε τη διάβαση στην οδό Μεθώνης 6 στην Αγ.Σοφία στον Πειραιά. Ένα σημείο που καθημερινά όλοι μας σχεδόν περνάμε. Αν όχι αυτή τη διάβαση, σίγουρα κάποια άλλη μέσα στον Πειραιά ή στην Αθήνα. <br />Ο κ. διευθύνων σύμβουλος του ΟΣΕ όμως ισχυρίζεται ότι ο άτυχος παραβίασε την αφύλακτη διάβαση. Τώρα που το ξέρει είναι άλλη κουβέντα. Αλλά μήπως έχει δει ποτέ κανείς μπάρες να μην κατεβαίνουν ή να αργούν να κατέβουν; Μπα… όλες δουλεύουν ρολόι. Μήπως έχει δει κανείς τις αφύλακτες διαβάσεις στην επαρχία. Κάνεις τον σταυρό σου για να περάσεις.<br /><br />Αυτόν προτείνω να τον δέσουμε πάνω στις ράγες όπως κάναμε κάποτε παιδιά, με τα δεκάρικα στις γραμμές των τρένων στου Ρέντη και γινόντουσαν σαν χαρτί.<br /><br />Ποιος είπε ρε παιδιά το Shame on you Γραμματείς και Φαρισαίοι!!! <br />Που στο διάολο το σκέφθηκε;<br /><br />P.S.<br />Η απουσία από το blog οφείλεται στο ότι σύντομα αλλάζω δουλειά και δεν βρίσκω και πολύ χρόνο για το blog. Τώρα αν θα βρίσκω στο μέλλον δεν ξέρω αλλά καλού κακού περνάτε μια βόλτα κάθε τόσο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-116164059252903792?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1158875559583516812006-09-22T00:42:00.000+03:002006-09-22T01:01:58.246+03:00<span style="font-weight:bold;">"Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το Σύμπαν συνηγορεί ώστε να το πετύχεις"<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />Αυτό είναι το πιο γνωστό απόφθεγμα του Πάουλο Κοελιο. Πόσο αλήθεια όμως είναι αυτό; Και τι εννοεί με τη λέξη σύμπαν; Συμπεριλαμβάνεται και ο εαυτός μας στο σύμπαν; Σαφώς και ΝΑΙ. Δεν ζούμε εκτός χώρου και χρόνου…<br /><br />Φαντάζομαι ότι ο Μανουέλ Μπράβο από την Αγκόλα δεν είχε διαβάσει ποτέ Κοέλιο και μάλλον δεν ήξερε ούτε το ρητό ούτε και είχε κάνει τις ανάλογες σκέψεις.<br /><br />Όμως ήθελε πάρα πολύ να πετύχει κάτι. Τι ήταν αυτό; Μια καλύτερη ζωή. Την παραμονή του στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου ζούσε ως μετανάστης εδώ και πέντε χρόνια αυτός και η οικογένειά του. Και επειδή το υπόλοιπο σύμπαν δεν έκανε κάτι ώστε να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του, είπε να πάρει την τύχη στα χέρια του. <span style="font-weight:bold;">Και αυτοκτόνησε!!!</span><br />Ναι, καλά διαβάσατε αυτοκτόνησε, για να συγκινηθούν κάποιοι μπας και μπορέσει ο δεκατριάχρονος γιός του Αντόνιο να παραμείνει στην Βρετανία. Έτσι λοιπόν θέλησε το στίγμα του να σβήσει...<br /><br />Και ο τίτλος του άρθρου είναι <a href="http://news.ert.gr/9/257945.asp">"<span style="font-style:italic;">Σοκ στη Βρετανία"</span></a>. Ναι ε;;; γιατί σοκαριστήκανε; Πέντε χρόνια ζητούσε πολιτικό άσυλο ο μαύρος (όνομα και πράγμα). Τι κάνανε; Τίποτα. Ετοιμαζόντουσαν να τον στείλουν πίσω στην Αγκόλα όπου οι καθεστωτικές δυνάμεις δολοφόνησαν τους γονείς του και βίασαν τις αδελφές του. Ποια θα ήταν η τύχη της οικογένειάς του εκεί; Σενάριο με προκαθορισμένο τέλος αλλά καθόλου happy end.<br /><br />Όσο εμείς κάνουμε σκέψεις για το χειμωνιάτικο ταξίδι μας στην <span style="font-style:italic;">"κατάλευκη μα πένθιμη Ελβετία"</span> που λέει και ο ποιητής, ας ευχηθούμε καλό ταξίδι στον Μανουέλ και την επόμενη φορά το ΣΥΜΠΑΝ να φερθεί καλύτερα σ’αυτόν και την οικογένεια του.<br /><br />P.S.1<br />Μια ημέρα πριν ο εικοσιεξάχρονος Edmore Ngwenya πήδηξε σε κανάλι στο Μάντσεστερ και αυτοκτόνησε επίσης για τον ίδιο λόγο...<br /><br />P.S.2<br />Παραθέτω μια φωτογραφία μου, που δείχνει την περηφάνια που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι αυτοί...Προσέξτε το βλέμμα της μητέρας!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/1600/pakistan%20mother%20%26%20son%20copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/320/pakistan%20mother%20%26%20son%20copy.jpg" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115887555958351681?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1158587408552399492006-09-18T16:47:00.000+03:002006-09-18T16:59:59.406+03:00Αφορμή για το κείμενο που θα διαβάσετε, στάθηκαν οι <a href="http://ioannispk.blogspot.com/2006/09/blog-post_16.html">σκέψεις του φίλου μου Ιωάννη</a> για την αμαρτία και τη μεταμέλεια (συνεπώς και για τη ψυχή), καθώς και οι λέξεις του Ν.Καζαντζάκη στο έργο του «Καπετάν Μιχάλης» που διαβάζω τον καιρό αυτό.<br /><br />Γράφει λοιπόν ο Καζαντζάκης (δική μου μεταφορά, θα προσθέσω το πρωτότυπο, αργότερα) : <span style="font-style:italic;">«Τη βλέπεις μωρέ Ιδομενέα τη λύρα ετούτη; Αυτά είναι τα πόδια της, αυτά τα χέρια της και οι χορδές τα έντερά της. Και η ψυχή της; Η ψυχή της είναι η μουσική...Εάν όμως φίλε μου Ιδομενέα πάρω τη λύρα και τη σπάσω τι θα απομείνει από τη ψυχή της; Τίποτα...γι’αυτό σου λέω μην τα ψάχνεις Ιδομενέα μου...»</span><br /><br />Παρότι οι περισσότεροι μέσω της θρησκείας μας έχουμε γαλουχηθεί με την έννοια της μετά θάνατον ψυχής, σήμερα ελάχιστοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται για εκείνη τη ψυχή. <br />Οι περισσότεροι από εμάς ενδιαφέρονται για το τι γίνεται στη ψυχή μας τώρα που είμαστε ζωντανοί, σήμερα, που αναπνέουμε, που απολαμβάνουμε, που γευόμαστε, που αμαρτάνουμε. <br />Εκείνη η ψυχή είναι συνδεδεμένη με το θείο και την αρετή και ετούτη η ψυχή με τη γη και την αμαρτία.<br /><br />Θα μου πείτε λες βλακείες πρόκειται για την ίδια ψυχή του ίδιου ανθρώπου. Ναι συμφωνώ πρόκειται για την ίδια ψυχή που όμως έχει δύο πρόσωπα. Και εμείς σήμερα βλέπουμε μόνο το ένα. Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν ήδη αρχίσουν να βλέπουν και τα δύο πρόσωπα, ή τουλάχιστον εγώ δεν γνωρίζω πολλούς.<br /><br />Όλοι αναζητούν αυτό που νομίζουν ότι την κάθε χρονική στιγμή ικανοποιεί την ψυχή τους. Αυτό για τον καθέναν μας είναι διαφορετικό. Για άλλους είναι τα υλικά αγαθά, για άλλους η πνευματική καλλιέργεια, για άλλους ο έρωτας και η σαρκική ηδονή, για άλλους το χρήμα, η δόξα, η επιτυχία, για άλλους όλα μαζί ή και τίποτα από αυτά. <br /><br />Πόσο ζεσταίνεται η ψυχή μας όταν βρίσκει κάτι από αυτά που της λείπουν; Όμως πάντα κάτι γίνεται και θέλει ακόμη περισσότερα. Περισσότερο χρήμα, περισσότερο έρωτα, περισσότερο sex, περισσότερα υλικά, περισσότερη επιτυχία, περισσότερη επιτυχία. περισσότερα, περισσότερα...<br /><br />Τι είναι όμως τελικά αυτό που θα μείνει; Μια σπασμένη λύρα όπως λέει και ο Καζαντζάκης. Και μετά; Ούτε ξέρω, αλλά ούτε και με ενδιαφέρει τι γίνεται μετά. Ειλικρινά το λέω. Γιατί αρχίζω να καταλαβαίνω ότι , πράγματι, νιώθω πολύ ωραία όταν έχω όλα αυτά που η ψυχή μου αναζητά αλλά δυστυχώς μάλλον κάπου στο δρόμο θα έχω χάσει το άλλο πρόσωπο της ψυχής μου. Ποιο είναι αυτό;<br />Μα αυτό που δεν έχει να κάνει με το ΕΓΩ μου αλλά με τους άλλους. Τα παιδιά μου, τον σύντροφό μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τους γύρω μου, τον κόσμο μου.<br />Και αυτό, επιθυμώ (δεν ξέρω αν θα το καταφέρω) να το βρω τώρα. Όχι όταν θα φθάσω στα 60 και θα με πιάσουν οι υπαρξιακές μου ανησυχίες, θα το γυρίσω στην εκκλησία, θα κάνω αγαθοεργίες και θα δίνω και κάνα δεκαρικάκι ευρώ στον δίσκο του φιλόπτωχου.<br /><br />Γι’αυτό φίλε Γιάννη όσο πειστικά κι αν παρακαλάμε το Θεό το κύτος δεν πρόκειται να μας ξεράσει αν πραγματικά δεν βρούμε τη μία και μοναδική ψυχή μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115858740855239949?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1157755952998832562006-09-09T01:46:00.000+03:002006-09-09T01:54:53.926+03:00Τώρα τελευταία έχω γνωρίσει μερικούς νέους "φίλους". <br />Γιατί βάζω τη λέξη φίλους σε εισαγωγικά; <br /><br />Μα η πρόταση περιέχει μια μεγάλη αντίφαση :<br /><span style="font-style:italic;">“Πως είναι δυνατόν να έχεις γνωρίσει κάποιον τόσο λίγο και να τον αποκαλείς φίλο σου. Τι είναι η φιλία για να χτιστεί μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα; Δεν μπορείς να νιώθεις φίλο σου κάποιον για τον οποίο δεν ξέρεις σχεδόν τίποτα για το παρελθόν του. Δεν ξέρεις τίποτα για τη μισή του ζωή (στην καλύτερη περίπτωση) που έχει ήδη ζήσει.”</span><br /><br />Αυτά θα ήταν τα λόγια μου πριν από λίγο καιρό αν με ρωτούσατε την άποψή μου για τη φιλία. Όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, ευτυχώς προς το καλύτερο.<br /><br />Νόμιζα ότι μόνο με τους παιδικούς και νεανικούς μου φίλους μπορώ να μοιραστώ τέτοιες σκέψεις και τέτοιες στιγμές. Με αυτούς που έχουμε ζήσει τόσα πολλά και σίγουρα ανεπανάληπτα. Όμως δυστυχώς κάπου στην πορεία η χημεία χαλάει. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί αυτά που μας ενώναν κάποτε δεν υπάρχουν πια. Ίσως να φταίει ότι ο καθένας πλέον δεν μιλάει για τον εαυτό του, ο καθένας κλείνεται στο καβούκι του. Ακόμα και αυτοί που τους ξέρεις τόσο πολύ φοράνε μια χαμογελαστή μάσκα και σπανίως σε κοιτάνε στα μάτια.<br /><br />Και ξαφνικά γνωρίζεις κάποιους ανθρώπους που είναι ευγενικοί, ειλικρινείς, ντόμπροι, φιλόξενοι, ανιδιοτελείς μα πάνω απ’όλα αληθινοί. Σου ανοίγουν την καρδιά τους, σου μιλάνε για τα προβλήματά τους, σε σκέφτονται, σε βοηθούν, σε εμπιστεύονται, σου αποκαλύπτονται. Επικοινωνείς μαζί τους.<br /><br />Νιώθω πλέον ότι τους γνωρίζω χρόνια. Είμαι σίγουρος ότι μπορώ να τους εμπιστευθώ. Ξέρω ότι δεν θα με πουλήσουν, ξέρω ότι θα με βοηθήσουν. <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Έκπληξη !!! </span>υπάρχουν ακόμη τέτοιοι άνθρωποι; Κι’όμως υπάρχουν. <br />Στην αρχή τους φοβόμουν. Δεν πίστευα ότι μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα, δεν μου είχε ξανατύχει, ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για μένα. <br /><br />Αλλά τελικά κατάλαβα περί τίνος πρόκειται….ψάχνοντας τον εαυτό μου… <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Έχουμε τα ίδια και μας λείπουν ακριβώς τα ίδια.</span><br /><br />Αλλά πάνω απ΄όλα μας λείπει <span style="font-weight:bold;">ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣ!!!</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">Αφιερωμένο σε αυτούς που βλέπουν το πρόσωπό τους στα λόγια μου.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115775595299883256?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1157723321540290642006-09-08T16:48:00.000+03:002006-09-08T16:48:41.833+03:00Καλημέρα...<br /><br /><a href="http://abadlot.blogspot.com/"></a>Xαιρετώ άπαντες με αλαλαγμούς ινδιάνικου τηλεοπτικού προϊόντος γιατί πλέον αφού δεν υπάρχουν άλλοι ινδιάνοι, οι ινδιάνοι δικαιώνονται από τους μεγαλοπαραγωγούς του Hollywood για τη σφαγή που υπέστησαν από τους Γεννιτσαρο-like ευρωπαίους που τους κατέκτησαν και ονομάστηκαν Αμερικλάνει. Με τον ίδιο τρόπο θα δικαιωθούν ίσως και οι Ιρακινοί-Λιβανοί-Παλαιστίνιοι-Whoever σε 3-4 αιώνες, αν φυσικά υφίσταται, πλανήτης Γη ακόμη.<br /><br />Μην γελάτε για το ουσιαστικοποιημένο ρήμα "αμερι-κλάνει" γιατί θα γίνει της Βορείου Κορέας. Όταν ο πλανητάρχης κλάνει παρόλο που όλοι ασφυκτιούν και κρατούν τη μύτη τους γιατί "κάτι βρωμάει", κανείς δεν μιλάει. Άντε το πολύ να επιρρίψουν τις ευθύνες στο άμοιρο μαντρόσκυλο πλάι του. Αυτό άλλωστε σημαίνει πάταξη της τρομοκρατίας, ειρήνη, δικαιοσύνη, ελευθερία και Αμερικάνικο όνειρο. Να είσαι ελεύθερος να κλάσεις όσο και όποτε θέλεις και οι τριγύρω σου να έχουν το χαμόγελο της colgate παρόλο που τους έχεις σπάσει τα δόντια. Ειδικά αν τους έχεις σπάσει και την μύτη και δεν οσφρίζονται έχεις επιτύχει το τέλειο, όλοι είναι ευτυχισμένοι και το κοινό συνεχίζει να αγοράζει οδοντόπαστες.<br /><br />Εδώ οι καλές "αλήθειες" δηλαδή, σαν αυτές που πουλάνε για τρομοκρατία ή για πετρέλαιο. Αλήθεια υπάρχει άνθρωπος που να είναι σίγουρος ότι πρόκειται για κάτι από αυτά τα δύο; Εγώ ένα θα πω. Οι αμερικάνικες υποθέσεις είναι σαν τα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Ο πραγματικός ένοχος είναι πάντα αυτός που δεν σου πηγαίνει ποτέ το μυαλό και με τίποτε. Αν μου πούνε ότι ο πόλεμος έγινε επειδή ένα πρωινό ο Ιρακινής καταγωγής υπηρέτης του Μπους πήγε στον αφέντη του ξεροκαμένο το ψωμί του τοστ, το ίδιο πιθανό θα το θεωρήσω.<br /><br />Ουπς, αντιαμερικλάνικο κείμενο. Αιωνία μου η μνήμη κι ας διαγραφούν τα περιεχόμενά της στο πρώτο Reset σα γνήσια RAM που είναι, για να μην βάλω σε τσάμπα κόπο τους αμερικάνους πράκτορες να το κάνουν manually.<br />Θεωρίες συνομωσίας θα πει κάποιος και θα έχει ... χμμ... δίκιο; μάλλον... ξέρω κι εγώ... εχμμ... τι λέγαμε;<br /><br />«Σαντάμ προχώρα στης έρημου τη μπόρα», ακούγεται ακόμη η πολεμική κραυγή, όπως και η ενδιαφέρουσα απάντηση:<br />«Στη καταιγίδα της ερήμου, η μισή ντροπή δική μου..». Λόγια του Μπους-κοπάν, φάρμακο γνωστό για την απαλλαγή από τον πόνο που προκαλεί ένα σπυρί στον κ***, ειδικά όταν πρόκειται για ηγέτη Αραβικής χώρας. Και τελικά η "κωλοσπυρίαση" είναι διαδεδομένη ασθένεια. Ειδικά στους ηγέτες χωρών και τους αυλικούς αυτών.<br /><br /> Μην ανησυχείτε πάντως, οι παρενέργειες από τα χημικά και λοιπά όπλα δεν θα φανούν αμέσως, απλώς όταν γεννηθούν τα παιδιά σας, κρατήστε μου ένα κανελί με βούλες.<br />Κοτόπουλα με βούλα, καρπούζια με βούλα, παιδιά με βούλα στο μέτωπο προσεχώς κι η Βούλα θα λείπει γιατί το κέρατο πλέον θα είναι κυριολεκτικό στη νέα γενιά χαυλιοδοντανθρώπων. "Ορίστε κόσμε, δωρεάν ελεφαντόδοντο", θα πουν οι ηγέτες, "έτσι για να μην λέτε πως δεν πράττουμε για το καλό σας". Κι ο κόσμος θα απαντήσει σε αυτό «_______________».<br />Διότι σαφώς έχουμε το δικαίωμα να μιλήσουμε αλλά ότι και να πούμε σίγουρα θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μας. Άρα θα αναγκαζόμαστε να το αποσιωπήσουμε... ζήτω λοιπόν η αποδημο-κρατία... το νέο είδος εξορισμένης ελευθερίας από σύνεση ή από-σύνθεση, η λογοκρισία, η ψευδο-λαγνεία, τα ΜΜΕ (μέσα μαζικής έπαρσης) και άλλα σύγχρονα αγαθά.<br /><br />Όσο για τη Βαγδάτη, την περίφημη για τα χαλιά της, τώρα φημίζεται και για τα Χάλια της. Πάνω σ' αυτά τα μαγικά Χάλια ταξιδεύει πλέον ο Σερ Βάχ και πραγματοποιεί με το τζίνι του τις ευχές των μεγαλοκαναλαρχών για πλούτο και δόξα, εις το όνομα του Πατρός-Πλανητάρχη, του Υιού-Αυλικού, του Σατανικού Πνεύματος των μισθοφόρων υπηρετών και των μυροφόρων θυμάτων αυτών, νυν και αεί και εις του αιώνες των αιώνων που η ανθρωπότητα θα ζει. Αμήν.<br /><br />Αρκετά με τις τραγικές συν-ειδήσεις. Θα κλείσω με την παιδική εκπομπή Sport Billy Clinton. Μπράβο Σατανικότατη, Κακoτάτη Κακιστάτη Αηδιεστάτη έλεγε ο νάνος στη Βάντα, στη σειρά Sport Billy & Lilly ΑΕ. Επρόκειτο για έναν συνεταιρισμό επιτυχίας αφού πρώτοι ανακάλυψαν την συμπίεση-συρρίκνωση κάθε αντικειμένου χωρίς καν CRC checks για errors από την πρώτη κιόλας beta version. Αντικείμενα που ανεξαρτήτως μεγέθους χωρούσαν στη τσάντα του Billy. Αυτόν τον κώδικα συμπίεσης εκμεταλλεύτηκαν προφανώς "κάποιοι", προκειμένου να συμπιέζουν τεράστια ψέμματα σε αθώα μικρά ψεμματάκια, ώστε να χωράνε εύκολα όλα στο μικρό μας μυαλουδάκι.<br /><br />Καληνύχτα δηλαδή και καλή μας τύχη μάγκες...<br /><br />Απόμακρος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115772332154029064?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Apomakroshttp://www.blogger.com/profile/08639528204661292552noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1157478551432017422006-09-05T20:45:00.000+03:002006-09-05T20:54:50.650+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7341/3574/1600/don%27t%20forget.0.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/7341/3574/400/don%27t%20forget.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/7341/3574/1600/don%27t%20forget.jpg"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115747855143201742?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Vix3nhttp://www.blogger.com/profile/17443076289436900982noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1157408100981598492006-09-05T01:06:00.000+03:002006-09-05T01:28:17.433+03:00Αντιγραφω από τη Ναυτεμπορική : <br /><br /><span style="font-weight:bold;">Χείρα βοηθείας σε ΠΑΟΚ, Αρη, Ηρακλή από Θεόδωρο και Γιάννα...</span><br /><br /><span style="font-style:italic;">"ΧΕΙΡΑ ΒΟΗΘΕΙΑΣ στις ομάδες μπάσκετ του ΠΑΟΚ, του Άρη και του Ηρακλή, που τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουν, άλλοτε λίγο και άλλοτε πολύ, σημαντικά οικονομικά προβλήματα, έδωσε το ζεύγος του Θεόδωρου και της Γιάννας Αγγελοπ...., λειτουργώντας ως χορηγοί για τις συγκεκριμένες ΚΑΕ της συμπρωτεύουσας.<br /><br />Το ζεύγος συναντήθηκε χθες στην Αθήνα με τους επικεφαλής του ΠΑΟΚ και του Αρη, Τάκη Π... και Θανάση Τ.... αντίστοιχα, αλλά και τον εκπρόσωπο του Ηρακλή Νίκο Υ.... Στους δύο πρώτους δόθηκαν επιταγές 200.000 ευρώ και στον τρίτο 100.000 ευρώ.<br /><br />Αξίζει να τονιστεί ότι τις χορηγίες για τις τρεις ομάδες της Θεσσαλονίκης τις <span style="font-weight:bold;">κανόνισε </span>ο Γιάννης Ιωανν...., ο οποίος διατηρεί φιλικές σχέσεις με το ζεύγος του Θεόδωρου και της Γιάννας."</span> <br /><br />Εγώ τώρα που δεν ξέρω τι γίνεται στις business της Θεσσαλονίκης και είμαι και Αθηναίος λέω : "Τι καλός άνθρωπος αυτός ο "Θόδωρος". Μα να δωρίζει 500.000 ευρώ στις ομάδες μπάσκετ της Θεσσαλονίκης; Άγιος άνθρωπος αυτός και ο φίλος του, ο πρώην προπονητής της Εθνικής Μπάσκετ και νυν βουλευτής του <span style="font-weight:bold;">κυβερνώντος κόμματος</span>.... Κρίμα ρε παιδί μου που δεν πήρε και την ομάδα ποδοσφαίρου του ΠΑΟΚ το καλοκαίρι που μας πέρασε." <br /><br />Δυστυχώς όμως κάπου διάβασα το εξής, που μου χάλασε τη σάλτσα :<br /><span style="font-style:italic;">"Ο Δήμαρχος Βασίλης Παπαγ... κατά τη διάρκεια της σημερινής, καθιερωμένης συνάντησης του με τους δημοσιογράφους ανέφερε ότι δρομολογήθηκε η κατασκευή των τεσσάρων μεγάλων έργων της Θεσσαλονίκης που είναι το Μετρό, η Υποθαλάσσια Αρτηρία, το Αεροδρόμιο και το Λιμάνι και ότι εγκρίθηκε από τη Κυβερνητική Επιτροπή το Διεθνές Κέντρο Καινοτομίας και Τεχνολογίας στο νομό Θεσσαλονίκης."</span>.<br /><br />Μιλάμε για <span style="font-weight:bold;">πολλά εκατομμύρια ευρώ...</span><br /><br />Είναι τόσο απροκάλυπτοι όσο νομίζω ή είναι αγαθές οι προθέσεις τους;<br /><br />Υπογραφή :<br />Ένας ηλίθιος ΜΠΑΟΚΤΖΗΣ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115740810098159849?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1157324104289058762006-09-04T01:53:00.000+03:002006-09-04T02:34:40.813+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/1600/tsolias.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/320/tsolias.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Είμαι πολύ στεναχωρημένος…<br /><br />Γιατί; <br /><br />Επειδή δεν άκουσα και σήμερα το μεγάλο αυτό σύνθημα <span style="font-weight:bold;">«Είναι βαριά, βαριά η πούτσα του τσωλιά»</span>. Δυστυχώς η πούτσα του ταυρομάχου ήταν πιο βαριά. Του δικού μας ούτε που του σηκώθηκε, συνεπώς δεν μπορούμε καν να μιλήσουμε για «ειδικό βάρος».<br /><br />Δεν ξέρω πολλά από μπάσκετ (ενώ στο ποδόσφαιρο είμαι αυθεντία, κάτι σαν τον Αλέφαντο), αλλά θα προσπαθήσω μέσες άκρες να εξηγήσω γιατί τη φάγαμε από τους Ισπανούς (και ήταν βαριάάάάά).<br /><br />Πρώτον : γιατί ξεκωλιάσαμε προχθές τα Αμερικανάκια. Και δυστυχώς είχαμε πολλούς και απανωτούς οργασμούς. Που να μας σηκωθεί τώρα για τις Σπανιόλες.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/1600/01-tsolias%20copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/200/01-tsolias%20copy.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Δεύτερον : γιατί έλειπε η καλύτερη γκόμενά από το μπουρδέλο τους, ο Γκασόλ. Μας πώς να μας σηκωθεί όταν έχουν μόνο κάτι κοντές σαν τον Ναβάρο. Βέβαια στο τέλος που είδαμε εκείνη την ψηλή τον Γκαρμπαχόσα, κάτι πήγε να γίνει αλλά ήταν πολύ καυλωμένη ρε αδερφέ μου. Θα μας ξεπάτωνε!!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/1600/gasol_300_051120%20copy.0.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/200/gasol_300_051120%20copy.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Τρίτον : γιατί δεν πιστεύουμε στο αμερικάνικο ρητό «Ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα». Όλοι αξίζουν συγχαρητήρια ακόμα και ο τελευταίος, έστω και για την προσπάθεια (άκου μαλακίες, ας είχατε έρθει τελευταίοι και θα δεις τι θα ακούγατε).<br /><br />Τέταρτον : δεν θέλαμε να τους κερδίσουμε στην Ιαπωνία. Τους το φυλάμε για το Πανευρωπαικό που θα γίνει στην Ισπανία του χρόνου. Εκεί θα τους ξεσκίσουμε μέσα στο σπίτι τους, όπως κάναμε με τους Πορτογάλους στο ποδόσφαιρο. Για να τους πονέσει πιο πολύ.<br /><br />Πέμπτον : γιατί όλοι μετά την τσόντα με τα αμερικανάκια σκεφτόντουσαν τις γκόμενες που θα πηδήξουν από Δευτέρα. Ο Σπανούλης τις Αμερικανίδες στο Χιούστον, ο Παπαλουκάς τις Ρωσίδες στη Μόσχα και ο Σχορτσιανίτης τις όμορφες έγχρωμες Πειραιώτισσες. Έπρεπε να κρατήσουν δυνάμεις για την Δευτέρα.<br /><br />Έκτον : γιατί ο Κακιούζης δεν ήθελε happy end στο βιβλίο που θα γράψει για την Εθνική. Του αρέσουν τα μελοδραματικά φινάλε.<br /><br />Έβδομον : γιατί προχθές εμφανίσθηκε ως δια μαγείας ο Ορφανός στους πανυγηρισμούς. Και όπως όλοι ξέρετε ο Ορφανός είναι εκτός από υφυπουργός και στέλεχος του κόμματος που έχει ως επίτιμο πρόεδρο τον πάντα τυχερό Κωστα Μητσοτάκη (μακριά από μας). Μετέφερε λοιπόν μια ευχητήρια κάρτα την οποία παρέδωσε προσωπικά στον Γιαννάκη.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/1600/mitsotakis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/200/mitsotakis.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Και τελευταίο : τον προπονητή τους τον λέγανε Πεπού Χερνάντεζ δηλαδή Πιπού Χερνάντεζ. Νομίζαμε ότι ήταν καλός στις πίπες. <br /><br />Αλλά ΔΥΣΤΥΧΩΣ όχι να παίρνει αλλά να δίνει…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/1600/pepu--200x240.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/3219/3547/200/pepu--200x240.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />(ρε ποιον μου θυμίζει, john ποιον λές;;;)<br /><br />P.S.<br /><br />Μόνο και μόνο που ο πολύς NBAer και MVP των φετινών τελικών ΝΒΑ, κος. Ουέιντ έμαθε που πέφτει η Ελλάδα και πόσο βαριά την έχει, φθάνει και περισσεύει για αυτήν την Εθνική Ομάδα.<br /><br />Πάμε ολοταχώς με βιάγκρα για το Πανευρωπαικό στην Ισπανία του χρόνου…<br /><br />Είναι βαριά, βαριά….<br />Είναι βαριά, βαριά…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115732410428905876?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1156892924537989482006-08-30T01:59:00.000+03:002006-08-30T02:48:52.046+03:00Η ώρα είναι 2:00 τα μεσάνυχτα και δεν μου κολλάει ύπνος. Εδώ και μία ώρα στριφογυρίζω στο κρεββάτι αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Βέβαια δεν είναι και τόσο εύκολο. Ο γέιτονάς μου ο Χρήστος ακούει μουσική. Καζαντζίδης, Γαβαλάς, Ζαμπέτας, Μοσχολιού, βαριά λαικά όπως πάντα. Είναι αλήθεια ότι έχει πολύ χαμηλά την ένταση και νομίζει ότι δεν ενοχλεί κανέναν. Η ησυχία της νύχτας όμως ακόμα και στον Πειραιά είναι σχεδόν απόλυτη. Δεν ξέρω καν αν κοιμάται ή αν είναι ξύπνιος.<br /><br />Ο Χρήστος όταν είναι σπίτι του ακούει συνεχώς μουσική. Πάντα τον ίδιο σταθμό με τα ίδια τραγούδια που ακούει εδώ και σαράντα χρόνια. Είμαι σίγουρος αν και δεν το έχω δει ότι το ράδιο του είναι κάποιο παλιό απ'αυτά που με πείσμα συνεχίζουν να παίζουνε. Το ράδιο αυτό είναι η παρέα του, γιατί ο Χρήστος δεν έχει άλλη παρέα.<br /><br />Όχι ότι ξέρω πολλά για αυτόν αλλά θα προσπαθήσω να σας τον συστήσω. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά πόσω χρονών είναι, αλλά σίγουρα πάνω από εξήντα. Ζει μόνος τους σ'ένα χαμόσπιτο στη γειτονιά μου, στο ενοίκιο. Είναι ανύπαντρος και δεν έχει παιδιά. Έτσι νομίζω. Τα τελευταία δέκα χρόνια κάνει το "κοράκι" στις κηδείες και καλλιεργεί στην αυλή του λουλούδια που τα πουλάει στο παζάρι του Πειραιά. Δεν ξέρω πως τη βγάζει και αν παίρνει κάποια σύνταξη ή κάποιο ποσό από την Πρόνοια. <br /><br />Πάντως εδώ και καιρό δεν είναι καλά. Έχει αδυνατίσει πολύ και μέσα στο μαύρο τριμμένο και σκονισμένο κουστούμι της δουλειάς του, που του πέφτει λίγο μεγάλο, φαίνεται ακόμη πιο ισχνός. Μάλλον είναι άρρωστος. Αλλά δεν ξέρω τι έχει. Έχασε και το κέφι του. Κάποτε έκανε πλάκα με τα παιδιά μου, τώρα απλά τα χαιρετάει. Μάλλον δεν έχει ούτε να φάει. Τις προάλλες μια γειτόνισσα του πήγε ένα πιάτο ζεστό φαί. Της το ανταπέδωσε με μια γλάστρα βασιλικό. Είναι περήφανος ο Χρήστος.<br /><br />Πολλές φορές ως γείτονας που είναι τον συναντάω στο δρόμο και ανταλλάσουμε μια καλημέρα. Με έχει προσκαλέσει αρκετές φορές για καφέ ή να μου δώσει καμιά τριανταφυλλιά. Όμως εγώ πάντα βρίσκω μια δικαιολογία και το αποφεύγω. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως επειδή δεν έχουμε κάτι κοινό. Εκτός ότι είμαστε γείτονες. Και πολλές φορές με νευριάζει η μουσική που ακούει.<br /><br />Δέκα χρόνια λοιπόν και ούτε στην αυλή του δεν έχω μπει. Ούτε εγώ τον έχω καλέσει ποτέ. Ίσως να φοβάμαι ότι θα μου χαλάσει τον "καθαρό" προσωπικό μου χώρο. Ή επειδή φοβάμαι να ακούσω αυτά που θα μου πει. Γιατί δεν θα έχω απάντηση να του δώσω. Γιατί ποτέ μου δεν έχω ζήσει καταστάσεις σαν και αυτές που ζει αυτός. <br /><br />Το σκέφτομαι όμως και φοβάμαι. Δεν θα ήθελα να μου τύχει ποτέ. Να είμαι μόνος μου παρέα με το παλιό μου ραδιόφωνό. <br /><br />Αύριο νομίζω ότι ο Χρήστος αξίζει μια επίσκεψη. Ο κάθε άνθρωπος αξίζει μια παρέα, έστω και για λίγο. <br /><br />Πάω να κοιμηθώ, ή τουλάχιστον να προσπαθήσω. Αλλά δεν θα φορέσω τις ωτοασπίδες που έχω το συρτάρι μου για να μην ακούω τίποτα. Ο κόσμος είναι γύρω μας και δεν μπορούμε να τον κάνουμε να σωπάσει. Θα προσπαθήσω να μην ξαναφορέσω ωτοασπίδες και παρωπίδες.<br /><br />Άντε ρε Στελάρα, πάμε άλλη μια πενιά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115689292453798948?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1156642063049634022006-08-27T04:11:00.000+03:002006-08-27T04:46:04.960+03:00Παράνοια, φρενίτιδα, τρομολαγνεία, τρομοκρατία, που είναι η δημοκρατία; ΟΕΟ;<br /><a href="http://www.parkerstudio.com/AAW/JFK_story.html"><br />Κοιτάξτε τι μπορεί να πάθει κάποιος όταν εμφανιστεί με t-shirt που έχει αραβικό κείμενο πάνω του σε αμερικάνικο αεροδρόμιο </a>. <br />Και προσοχή!!! δεν γράφει <span style="font-weight:bold;">I'll bomb you again</span>...αλλά <span style="font-weight:bold;">we will not be silent</span>....<br /><br />Οι άνθρωποι έχουν ξεφύγει εντελώς και επειδή είναι ανήμποροι μπροστά στον φόβο τους, κάνουν τα πάντα για να τον καταλαγιάσουν, κάτι που βέβαια δεν θα καταφέρουν ποτέ.<br /><br />Τόσο πολύ φοβούνται έναν ιρακινό που φοράει t-shirt με αραβική γραφή; Δηλαδή τι πρέπει να κάνουν οι Ιρακινοί όταν βλέπουν τον US soldier στο σπίτι τους, που έχει καθαρίσει και μερικές χιλιάδες συμπατριώτες τους για τα χημικά δήθεν που ποτέ δεν βρέθηκαν; <br /><br />Προσέξτε το χιουμοράκι της κυρίας που του προτείνει να του αγοράσει μπλουζάκι που να γράφει "I love NY", ξέρετε αυτό το γνωστό με την καρδούλα. Προσέξτε επίσης την απάντηση του άλλου officer...<span style="font-style:italic;">"No, we shouldn't ask him to go from one extreme to another"</span><br /><br />Τελικά ο χαρακτηρισμός <span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"αμερικανάκι"</span></span> είναι πολύ πετυχημένος.<br /><br />Προκαλώ τον φίλο μου Γιάννη που ταξιδεύει συχνά και περνάει από Αμερικάνικα αεροδρόμια αν είναι μάγκας να φορέσει εκείνο το t-shirt του Che που έχει. Όμως να προσθέσει από κάτω και μια λεζάντα στα Ελληνικά <span style="font-weight:bold;">"Δεν είμαι αμερικανάκι"</span>.<br />Για να δούμε θα περάσει τον έλεγχο;<br /><br />Ά και κάτι άλλο: όπως πάνε τα πράγματα με την <a href="http://www.mosnews.com/money/2006/08/23/russiaoil.shtml">παραγωγή πετρελαίου στη Ρωσία</a>, τι θα κάνουν που δεν είναι brown faces και έχουν και κάτι παλιά πυρηνικά;;;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115664206304963402?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1156544695088569172006-08-26T01:03:00.000+03:002006-08-26T01:27:41.160+03:00Δυστυχώς οι διακοπές τελείωσαν.<br /><br />Η αίσθηση που άφησαν είναι όπως πάντα γλυκόπικρη.<br />Γλυκιά γιατί πέρασαν μερικές ημέρες έτσι όπως σχεδόν ονειρευόμασταν και πικρή γιατί πέρασαν τελικά.<br /><br />Αυτό που διαπίστωσα στο διάστημα αυτό είναι ότι όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή μας, έτσι και για τις διακοπές μας έχουμε επιθυμίες, θέτουμε στόχους και προσδοκίες. Αν αυτές οι επιθυμίες υλοποηθούν και οι προσδοκίες πραγματοποιηθούν, τότε νιώθουμε ικανοποιημένοι, και προσωρινά τουλάχιστον ευτυχισμένοι. Τότε οι διακοπές μας στέφωνται από απόλυτη επιτυχία, διαφορετικά...μάυρος χειμώνας.<br /><br />Γι'αυτό και ποτέ δεν πρέπει να ρωτάς κάποιον αν πέρασε καλά στις διακοπές του, ή να του ζητάς να σου προτείνει κάποιο μέρος για να κάνεις και εσύ τις διακοπές σου.<br /><br />Όταν κάποιος είναι ευτυχισμένος όταν έχει παρέα μόνο ένα βιβλίο και ένα μπαλκονάκι και κάποιος άλλος είναι ευτυχισμένος όταν έχει παρέα 500 τρελλούς να κουνιούνται ιδρωμένοι σε beat ρυθμούς σε κάποιο club, οι διακοπές τους είναι πολύ διαφορετικές.<br /><br />Για τον πρώτο η προσδοκία του είναι το βιβλίο του να έχει το τέλος που φαντάζεται και για τον δεύτερο η νύχτα του να έχει επίσης το τέλος που φαντάζεται.<br /><br />Ο πρώτος θα πει ότι πέρασε καλά στις διακοπές του αν δεν τον ενοχλεί κανένας την ώρα που διαβάζει το βιβλίο του και ο άλλος θα πει ότι πέρασε χάλια επειδή δεν του έκατσε τελικά εκείνο το μωρό από τη Βαυαρία.<br /><br />Γούστα είναι αυτά...<br /><br />Εγώ πάντως πέρασα καλά.<br /><br />Και του χρόνου με υγεία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115654469508856917?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1155715371520915692006-08-16T10:58:00.000+03:002006-08-16T11:02:51.526+03:00<strong><span style="color:#000099;">Με ενοχλούν οι ασχημονούντες<br /></span></strong><br />Με την ευκαιρία μιας πρόσφατης επίσκεψης στην πόλη του Ναυπλίου, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να σκεφτώ ότι, ενώ σε χώρους 'διασκέδασης' και 'αναψυχής' επιτρέπετε ο έλεγχος πρόσβασης (<em>βαρβαριστί - face control</em>), αυτό το μέτρο περιορισμού δεν χρησιμοποιείτε σε ευρύτερη κλίμακα.<br /><br />Το Ναύπλιο έβριθε ασχημονούντων (παραμονή τε της Παναγίας), που βίαζαν ποικιλοτρόπως τον ιστορικό χώρο της παλιάς πρωτεύουσας. Δεδομένου λοιπόν του ύφους της παρούσας ιστοσελίδας, προτείνω ‘FACE CONTROL’ η κάτι παρόμοιο στις εισόδους ιστορικών και πολιτιστικών χώρων.<br /><br />Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη να χαρακτηριστώ ελιτιστής και θα δεχθώ καρτερικά την άρνηση εισόδου (όπως μου έχει συμβεί άλλωστε στο παρελθόν σε παραλιακό χώρο ‘<em>διασκεδάσεως</em>’ (sic) ).<br /><br /><span style="color:#000099;">Ευχαριστώ για την φιλοξενία – ioannispk – son of pirate</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115571537152091569?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>ioannispk - son of a piratenoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1155300548871897162006-08-11T15:43:00.000+03:002006-08-11T15:51:51.563+03:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/788/3547/1600/Shooter.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="249" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/788/3547/320/Shooter.jpg" width="320" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/788/3547/1600/Water.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/788/3547/320/Water.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Bottom.</strong></span> Water is thrown to residents stranded by flooding caused by heavy monsoon rains in the Indian state of Gujarat.<br /><br /><strong><span style="color:#009900;">Top.</span></strong> Gamekeeper Andrew Drummond takes his springer spaniel on to Drumochter Moor in the Scottish Highlands.<br /><br />From BBC World News <a href="http://www.bbc.co.uk/">http://www.bbc.co.uk/</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115530054887189716?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>ioannispk - son of a piratenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1155297082540365422006-08-11T14:27:00.000+03:002006-08-11T14:52:07.713+03:00Όπως πολλά πράγματα που κάνω στη ζωή μου, έτσι και αυτό το blog, ξεκίνησε με κακό timing : Την τελευταία ημέρα που είμαι στη δουλειά πριν φύγω για διακοπές (για δεύτερη φορά φέτος).<br /><br />Την πρώτα φορά στα Κύθηρα δεν ξεκουράστηκα, έτσι όπως πραγματικά θέλω.<br />Ελπίζω τώρα στο Ναύπλιο να τα καταφέρω, μιας και δεν θα χρειάζεται να ανεβοκατεβαίνω τα κατσάβραχα, να σπάω το αμορτισέρ, να πληρώνω τον καφέ 3 ευρώ στην καντίνα της κατά τα άλλα πανέμορφης παραλίας (αν λείπαν οι ομπρέλλες θα ήταν ακόμα πιο όμορφη).<br /><br />Θα πιω καφέ στον Πλάτανο στη Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου, δεν θα επισκεφθώ το Μουσείο που βρίσκεται απέναντι, διότι εδώ και τρία χρόνια γίνονται εργασίες συντήρησης (ούτε η Μόνα Λίζα να ήτανε), θα πιω ουζάκι στο Λάζαρο, θα φάω μπογάνα στη Σπηλιά, θα βγάλω το μεγαλύτερο ψάρι της ζωής μου, θα διαβάσω το Εν ψυχρώ του Καπότε και τον Χρυσό Σκαραβαίο του Ποε.<br />Θα βγάλω νυχτερινές φωτογραφίες το Παλαμήδι, θα κολυμπήσω στη Καραθώνα και στην Αρβανιτιά, θα κάνω ποδήλατο μέχρι τους Μύλους και θα προσπαθήσω να δω κάποια παράσταση στην Αρχαία Επίδαυρο, θα καπνίσω ένα monte παρέα με ένα mojito αγναντεύοντας το Μπούρτζι, θα παίξω ρακέτες , θα κάνω βουτιές και θα φτιάξω πύργους στην άμμο με τα παιδιά μου.<br /><br />Μάλλον, πάλι δεν θα ξεκουραστώ έ;<br /><br />Οι διακοπές όμως σπανίως προσφέρονται για ξεκούραση. Έχεις τόσα πολλά πράγματα να κάνεις, πράγματα που δεν κάνεις καθημερινά, που είναι σχεδόν αδύνατο να ξεκουραστείς.<br />Το μόνο που έχει μεγάλη σημασία είναι να ξεκουράσεις το ΠΝΕΥΜΑ σου, το ΜΥΑΛΟ σου, τη ΨΥΧΗ σου, να ηρεμήσεις για να γυρίσεις πίσω και να περιμένεις πάλι 11 μήνες (άι σιχτίρι, το κέρατό μου).<br />Μέχρι τώρα δεν τα κατάφερα, αν συνεχίσω έτσι σας περιμένει άσχημος χειμώνας γιατί θα είμαι πολύ στην τσίτα...<br /><br /><br />P.S. για όσους επιστρέψουν από τις διακοπές τους και δουν την πρόσκληση για το blog:<br />Μην κολλάτε, μπέστε μέσα, γράψτε τα σχόλιά σας και τις απόψεις σας, παρότι λείπει ο ξενοδόχος (me, myself and I).<br />Το κλειδί είναι κάτω από το χαλάκι...<br /><br />Καλές διακοπές σε όλους....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115529708254036542?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1155290775108200212006-08-11T12:47:00.000+03:002006-08-11T14:12:28.826+03:00Perhaps I know most of the answers to your questions (or at least I think I do) therefore I will not dwell on the instroductions nor the customary wishes for success and all.<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">THE TRUTH IS THAT WE ALL NEED GROUP THERAPY.</span></strong><br /><strong><span style="color:#ff0000;"></span></strong><br />Please save a space in your group for me - who perhaps needs the most, having discovered FRIK but not being able to tame him.<br /><br /><strong>Aristotel said about Psyhi:</strong><br /><br /><br /><span style="color:#000066;">The so-called psyche or butterfly is generated from caterpillars which grow on green leaves, chiefly leaves of theraphanus, which some call crambe or cabbage. At first it is less than a grain of millet; it then grows into a small grub; and in three days it is a tiny caterpillar. After this it grows on and on, and becomes quiescent and changes its shape, and is now called a chrysalis. The outer shell is hard,and the chrysalis moves if you touch it. It attaches itself by cobweb-like filaments, and is unfurnished with mouth or any other apparent organ. After a little while the outer covering bursts asunder, and out flies the winged creature that we call the psyche or butterfly. (From Aristotele's History of Animals 551a.1) </span><br /><br /><strong>In mythology</strong><br /><br />Psyche was one of three sisters, princesses in a Grecian kingdom. All three were beautiful, but Psyche was the most beautiful. Aphrodite, the goddess of love and beauty, heard about Psyche and her sisters and was jealous of all the attention people paid to Psyche. So she summoned her son, Eros, and told him to put a spell on Psyche.<br /><br />The rest is mythology ...<br /><br />At the end Eros went to the heavens and asked Zeus to intervene (as several complications had arrisen from the spell he had casted). He spoke of his love for Psyche so eloquently that Zeus was moved to grant him his wish. Eros brought Psyche to Zeus who gave her a cup of ambrosia, the drink of immortality. Zeus then joined Psyche and Eros in eternal marriage. They later had a daughter, who would be named <strong>Pleasure </strong><em>(is it perhaps this that we are missing?)</em>.<br /><br />Perhaps our 'butterfly' phyhe is capured in anger and can no longer fly. Or is sick and tired of listening and posting her wants to us the mere mortal users and seeing none materialise.<br /><br />I hope that in the midst of materialism, this cyber-corner will provide hedonistic vibes to brake our Psyhes free.<br /><br />Ioannispk - Son of a pirate<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115529077510820021?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>ioannispk - son of a piratenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1155288698565351202006-08-11T12:18:00.000+03:002006-08-11T12:53:20.896+03:00Νομίζω ότι δεν αρχίσαμε καλά...<br />Μα είναι δυνατόν;<br />Ξεκινάω να φτιάξω το blog και σκέφτομαι τι όνομα θα του δώσω. ΟΚ, τι πιο φυσιολογικό από το όνομά μου, άρα karras πληκτρολογώ στο αντίστοιχο πεδίο. Απάντηση "Sorry, this blog address is not available".<br />Τι;;;<br />Έχει φτιάξει και άλλος karras blog; Ποιός έιναι αυτός;<br />Πληκτρολογώ λοιπόν την διεύθυνση για να δω το συνονόματο (και κλέφτη του ονόματός μου). Βλέπω λοιπόν το blog ενός ηλίθιου karra (δεν είμαστε όλοι έτσι), που έχει να γράψει από το 2003. Ρε κρετίνε λατίνε (γιατί στα ισπανικά είναι γραμμένο το blog) γιατί κρατάς το όνομα αφού πλέον δεν γράφεις στο blog; Κάντο delete το ρημάδι...<br /><br />Με τρώει η περιέργεια, για να το βάλω στο systran να δω τι γράφει...και ακούστε τίτλο που έχει δώσει στο blog : the sad boy that he smiles. Καλά ρε καραμήτρο, αφού είναι sad γιατί smiles; Ηλίθιος είναι σας το είπα από την αρχή. Δεν ξαναασχολούμαι με αυτόν.<br /><br />Τέλος πάντων, επειδή θύμωσα με το γεγονός και επειδή νομίζω ότι μου ταιριάζει ο τίτλος <span style="font-weight: bold;">ΚΟΥΜΑΣΙ </span>αποφάσισα να ονομάσω το blog <span style="font-weight: bold;">A bad lot</span>, κουμάσι δηλαδή στην παγκόσμια γλώσσα (τρομάρα της).<br /><br />Άντε να δούμε και τη συνέχεια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115528869856535120?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32554845.post-1155286855666395312006-08-11T11:59:00.000+03:002006-08-11T13:17:02.036+03:00<p class="MsoNormal">Άλλο ένα <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>μέσα στα χιλιάδες που κυκλοφορούν ήδη στο <span style="" lang="EN-US">Internet</span>...και θα σκέφτεστε ήδη....</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ποιος είναι αυτός πάλι;<br />Τι θέλει να μας πει που δεν μας το είπαν άλλοι;<br />Έχει τόσο σημαντικές απόψεις που πρέπει να χαλάω τον χρόνο μου για να τον διαβάζω;<br />Έχει κάποιον ιδιαίτερο τρόπο να μιλάει για αυτά που τον ενδιαφέρουν ή απλά θα γράφει μαλακίες;<br />Έχει χιούμορ ή είναι γελοίος;<br />Είναι αριστερός, δεξιός ή αναρχικός;<br />Είναι γάβρος, βάζελος ή ΑΕΚακι;<br />Είναι Χριστιανός, Μουσουλμάνος ή άθεος;<br />Είναι<span style=""> </span><span style="" lang="EN-US">gay</span><span style="" lang="EN-GB"> , </span><span style="" lang="EN-US">straight</span><span style="" lang="EN-US"> </span>ή<span style=""> </span>κάτι<span style=""> </span>άλλο<span style="" lang="EN-GB"> (</span><span style="" lang="EN-US">thressome</span><span style="" lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">maybe</span><span style="" lang="EN-US">);<br />T</span>ου αρέσουν οι Ισραηλινοί ή οι Παλαιστίνιοι;<br />Είναι πλούσιος, φτωχός, αστός, μεσοαστός, μικροαστός ή δεν ξέρει τι σημαίνουν όλα αυτά;<br />Σκέφτεται καθόλου ή γουστάρει μασημένη τροφή;<br />Του αρέσει η ζωή του ή ψάχνει για κάτι που πραγματικά δεν υπάρχει;<br />Διαβάζει ποίηση, λογοτεχνία ή μόνο «Αστεριξ & Οβελίξ»;<br />Του αρέσουν τα ρεμπέτικα, τα σκυλάδικα, η ροκ ή ο Νταλάρας;<br />Γουστάρει τον Φιδέλ ή είναι καιρός του να μας αφήσει τη γωνια;<br />Έχει τζιπ ή καμιά μπαχατέλα που ούτε Αράχωβα δεν μπορεί να ανέβει;<br />Πάει κανα ταξιδάκι που και που ή δεν ξέρει που πέφτει η λίμνη Τσιβλού;<br />Πίνει ουίσκι, ρετσίνα, <span style="" lang="EN-US">vodka</span>, πετρέλαιο ή ούζο πορτοκάλι;<br />Έχει καλούς φίλους ή ίδιοι με αυτόν είναι και εκείνοι;</p> <p class="MsoNormal">Ηρεμήστε, γιατί πρώτα απ’όλα πρέπει να σας εκμυστηρευθώ ότι χρειάζομαι επειγόντως ψυχοθεραπευτή...αλλά επειδή δεν έχω λεφτά για πέταμα και νομίζω ότι το <span style="" lang="EN-US">group</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">therapy</span><span lang="EN-US"> </span>είναι πολύ καλύτερο ελπίζω να με βοηθήσετε να βρω λύση στα προβλήματα μου, να ομορφύνετε την καθημερινότητά μου, να με βοηθήσετε να βρω τον Φρικ που κρύβεται μέσα μου (θα μάθετε αργότερα ποιος είναι αυτός) και να μάθετε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα (για όσους δεν τις ξέρουν ήδη).</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Για να συμβεί αυτό όμως σας προειδοποιώ...αφήστε τα <span style="" lang="EN-US">complex</span><span lang="EN-US"> </span>σας εκτός του <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>αυτού, γράψτε με ειλικρίνεια αυτό που πιστεύετε, γίνεται για λίγο ο πραγματικός σας εαυτός. Νομίζετε ότι ξέρετε ποιος πραγματικά είστε; Μάλλον θα εκπλαγείτε αν μάθετε. Αυτό<span style=""> </span>προσδοκώ και ‘γω ξεκινώντας αυτό το <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>μιας και σχεδόν ποτέ δεν έχω μοιραστεί τις απόψεις μου με όλους εσάς χωρίς προσχήματα και υπεκφυγές.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Πολλοί από εσάς που θα λάβετε πρόσκληση για να γίνετε μέλη αυτού του <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>είστε ήδη φίλοι μου, εχθροί, αδερφοί, συνάδελφοι, συνεργάτες, γνωστοί ή άγνωστοι. </p> <p class="MsoNormal">Με πολλούς από σας έχω ήδη καθημερινή επαφή η οποία όμως σπανίως ξεπερνά τα τετριμμένα, σπανίως αποκαλύπτει <span style=""> </span>το εγώ μας, σπανίως μας προβληματίζει, σπανίως μας κάνει να νιώθουμε πραγματικά καλά όταν είμαστε μαζί.</p> <p class="MsoNormal">Με κάποιους άλλους ούτε που γνωριζόμαστε καλά-καλά, δεν ξέρουμε πολλά πράγματα ο ένας για τον άλλο, ούτε καν αν τους αρέσει η...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Θέλω να μάθω όσο το δυνατόν περισσότερα για ‘σας γιατί όπως λέει και το ρητό «ο άνθρωπος είναι οι φίλοι του» και θα προσθέσω «και οι εχθροί του».</p> <p class="MsoNormal">Θέλω να μοιραστώ μαζί σας την καθημερινότητά μου και τις απόψεις μου.</p> <p class="MsoNormal">Να έχετε όμως στο νου σας ότι θέλω το <span style="" lang="EN-US">blog</span><span lang="EN-US"> </span>αυτό να ΜΗΝ είναι <span style="" lang="EN-US">political</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">correct</span>, εκφραστείτε χύμα, θυμωμένα, οργισμένα, λυπημένα, χαρούμενα, αληθινά, έτσι όπως θα προσπαθήσω να κάνω και εγώ.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;font-size:130%;" >Come on baby, make my day...</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32554845-115528685566639531?l=abadlot.blogspot.com' alt='' /></div>Antonishttp://www.blogger.com/profile/04139211443192316987noreply@blogger.com3